15-11-21 ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.

Με την κοινή έννοια, η Νομική Επιστήμη ή η Επιστήμη του Δικαίου, είναι αυτή που έχει έναν Ειδικό Κύκλο Γνώσεων γιά την Ερμηνεία του Δικαίου που ισχύει σ' ένα ορισμένο Κράτος. Με την έννοια της Κοινωνιολογίας του Δικαίου, είναι η Επιστήμη οπού ερευνά τη Φύση και την Ιστορία του Δικαίου ως Κοινωνικού Φαινομένου. Το δε Δίκαιο είναι ένα από τα τρία (Γ) μέρη των Κανόνων που ρυθμίζουν την Κοινωνική Συμβίωση. Αυτά είναι: Α. της Δημόσιας Ηθικής ή Ηθικής, Β. των Ηθών και της Εθυμοτυπίας & Γ. του Δικαίου.

Α. Η Δημόσια Ηθική ή Ηθική μπορεί να θεωρηθεί ως το Φυσικό Συμπλήρωμα όλων των Νόμων, διότι από μόνη της αποτελεί ολόκληρο Κώδικα.

Έχει ως Σημείο Αναφορά της τον Άνθρωπο, γι' αυτό και περιέχει το σύνολο των Ηθικών Χρεών του.

Κατά τους Κανόνες της, τ' άτομα μίας Κοινωνίαςμπορούν να πράξουν κατά Συνείδηση, εφόσον οι πράξεις τους δεν συγκρούονται με τους Κανόνες του Δικαίου. Είναι δε Αυτόνομοι, δηλαδή, πηγάζουν από το μέσα (= από τον Εσωτερικό Κόσμο) του καθένα και δεν επιβάλλονται, τουλάχιστον άμεσα, από έξω.

Με το να περιέχει τα Ηθικά Χρέη του Ανθρώπου, κατά πρώτο λόγο, ρυθμίζει τη στάση του ατόμου προς τον εαυτό του και κατά δεύτερο λόγο, επιδιώκει, μ' έμμεσο τρόπο -δηλαδή, χωρίς εξαναγκασμό-, τη ρύθμιση της εξωτερικής του Συμπεριφοράς στην Κοινωνική Συμβίωση με τους Συνανθρώπους του.

Κατά συνέπεια, η Ηθική είναι Αυτόνομη (Θεληματική) Ρύθμιση της Ανθρώπινης Συμπεριφοράς. Με άλλα λόγια, ο μεν Ηθικός Νόμος ισχύει γιά τον καθέναΑνθρωπο ξεχωριστά -όταν αυτός βρίσκεται μόνος-, ο δε Κανόνας Δικαίου γιά τον Άνθρωπο όταν βρίσκεται σε Κοινή Συμβίωση και Συναναστροφή. Δηλαδή: οι Ηθικοί Κανόνες απευθύνονται στην εσωτερική διάθεση και σκέψη (: στον Εσωτερικό Κόσμο) του Ανθρώπου κι αποβλέπουν στην πραγματοποίηση της Ιδέας του Αγαθού, το οποίο είναι το να μηνθέλει το Άτομο ν' αδικεί.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, οι Ηθικοί Κανόνες ρυθμίζουν έμμεσα την Κοινωνική Συμπεριφορά των Ανθρώπων και κινούνται στα πλαίσια της Ελευθερίας. Από πουθενά δεν επιβάλλεται η συμμόρφωση προς μιά ορισμένη Συμπεριφορά, η δε παραβίαση των Κανόνων της Δημόσιας Ηθικής δεν επιφέρει την Ποινική Δίωξη. Εκτός ίσως από τις τύψεις της Συνείδησης, διότι παραβίασε το Άτομο αυτούς τους Κανόνες ή ίσως από την αποδοκιμασία της Κοινωνίας, τη μείωση της Τιμής (: της Κοινωνικής Υπόληψης κι Εκτίμησης). Έτσι, οι Κανόνες της δημιουργούν μόνο Υποχρεώσεις, η εκπλήρωσή τους δε αφήνεται στην Ελεύθερη Βούληση του Ατόμου.

Τέλος, οι Ηθικοί Κανόνες βρίσκονται σε κάποια ενότητα και σχέση με τους Κανόνες Δικαίου. Διότι, μαζί με την Πρακτική Νομοθεσία, αποτελούν ένα και κατευθύνονται προς τους ίδιους Σκοπούς: την Κοινωνική Γαλήνη και την Ανθρώπινη Ευδαιμονία (: την τέλεια Ψυχική Ικανοποίηση, σε αντίθεση προς την Ευτυχία, η οποία είναι μερική και παροδική ικανοποίηση, ειδικά των Αισθήσεων). Το σύνολο των Ηθών και των Νόμων αποτελούν την Ηθική Τάξη. Γι' αυτό και το Δίκαιο περιλαμβάνει ένα ελάχιστο όριο των Απαιτήσεων της Ηθικής Συνείδησης, δίνοντας έτσι στο Δίκαο Δεσμευτική Δύναμη γιά όλους, αφού τις καθιστά Υποχρεωτικούς Κανόνες Δικαίου: μιά κι η Ηθική είναι αναγκαία γι' αυτή την ίδια τηξν ύπαρξη, συντήρηση και πρόοδο της Κοινωνίας (π.χ.: το Δίκαιο κηρύσσει Άκυρη κάθε Δικαιοπραξία που είναι αντίθετη προς τα χρηστά Ήθη). Αναγκαίο είναι να ξεκαθαριστεί πως άλλο η Θεολογική Ηθική, οπού βασίζεται στην Αποκάλυωη κι άλλο η Δημόσια Ηθική, οπού βασίζεται στην Ηθική Φιλοσοφία κι έχει ως αντικείμενό της μόνο τη Φυσική Ηθικότητα.

Β. Τα Ήθη κι η Εθυμοτυπία ρυθμίζουν προαιρετικά την Εξωτερική Συμπεριφορά και τους Κανόνες της Ηθικής, είναι δε Κανόνες της Καθημερινής Ζωής. Ενδεχομένως, σε αυτού του είδους τους Παραβάτες να επιβληθεί αποκλεισμός από ορισμένους Κύκλους Κοινωνικών Τάξεων ή Συναλλασομένων.

Με την, τυπικά τουλάχιστον, τάση οπού επικρατεί γιά την Ηθικοποίηση, όσο και Τυποποίηση, του Δικαίου, η έννοια των Ηθών ενδιαφέρει στο Πεδίο των Συναλλαγών, γι' αυτό και στη Νομική Επιστήμη διαμορφώθηκαν οι Όροι των Συναλλακτικών και Χρηστών Ηθών. Κατ' αυτά: 1. Συναλλακτικά Ήθη είναι οι Συνήθειες των Συναλλαγών. Δηλαδή, οι συνηθισμένοι τρόποι οπού χρησιμοποιούνται στις Συναλλαγές, με άμεση σχέση τον Όρο της Καλής Πίστης: της Συμπεριφοράς οπού θα πρέπει ο καθένας να δείχνει σε αυτές, την Ευθύτητά της και την Εμπιστοσύνη, που θα πρέπει να τις διακρίνει. & 2. Χρηστά Ήθη, που είναι το σύνολο των Κανόνων που υπαγορεύει η Ηθική και που χρησιμοποιούν ως Τεχνικό Όρο οι Νομικοί, γιά να παραπέμψουν στην Ηθική -κατ' ουσία, Κανόνες Δικαίου-. Μπορούν δε να θεωρηθούν ως αντιλήψεις οπού ισχύουν γιά την Ηθική κάθε φορά μέσα σε μία Κοινωνία. Αυτή η Ηθική ρυθμίζει την Κοινωνική Διαβίωση κάθε Κοινωνικού Ανθρώπου. Τα Χρηστά Ήθη χρησιμοποιούνται: α. Στην Ερμηνεία των Συμβάσεων (: Διμερής Δικαιοπραξία -όπου καταρτίζεται Συμφωνία-, με τη Σύμφωνη Θέληση και των δυό ή περισσοτέρων Προσώπων, τα οποία ενεργούν από διαφορετικά Συμφέροντα, οπού αυτά θα πρέπει να διασταυρώνονται, με το να υπάρχει Σύμπτωση Απόψεων όλων των Συμβαλλομένων. Σε αυτές επιτρέπεταιό,τι δεν απαγορεύεται ρητώς), β. Στις Δικαιοπραξίες (: ο Όρος κι η έννοιά τους, είναι δημιουργήματα της Νεότερης Γερμανικής Επιστήμης του Δικαίου). Δικαιοπραξία λοιπόν καλείται η Δήλωση της Ιδιωτικής Θέλησης (Βούλησης), οπού συνεπάγεται την παραγωγή Εννόμου Αποτελέσματος, όπως το θέλει ο Δηλών.  Δηλαδή, τη συγκροτούν δύο βασικά στοιχεία: η Δήλωση της Ιδιωτικής Θέλησης και το Ηθελημένο Αποτέλεσμα, που αποτελεί και το γνώρισμα της διαφοράς μεταξύ της Δικαιοπραξίας και των πράξεων Δικαίου με στενή έννοια. Έτσι, τα Έννομα Αποτελέσματα της Δικαιοπραξίας επέρχονται μόνο και μόνο διότι έτσι το θέλησε αυτός οπού Δικαιοπρακτεί -ο Δικαιοπρακτών-, ενώ τ' Αποτελέσματα των Πράξεων Δικαίου με στενή έννοια, επέρχονται ανεξάρτητα από τη Θέληση του προσώπου, κατευθείαν απο τον Νόμο -ex Lege-. & γ. Στις Αδικοπραξίες (: είναι κάθε παράνομη κι Υπαίτια Ενέργεια, πού προσβάλλει Ξένα Συμφέροντα και που δημιουργεί Αυτοτελή Υποχρέωση προς Αποζημείωση. Κάθε τέτοια Πράξη ή Παράλειψη, που είναι αντίθετη προς την Έννομη Τάξη, αποτελεί, γενικώς, Ποινικό ή Αστικό Αδίκημα. Όπου: στο μεν Ποινικό η Κύρωση θα είναι κατασταλτική, στο δε αστικό θα είναι κυρίως Ανταποδοτική -οι Αστικές ή Ανταποδοτικές Κυρώσεις ανήκουν στις "Ασθενείς Καταστάσεις της Συλλογικής Συνείδησης", μιά κι αφού δεν δημιουργούν Προβλήματα Πάθους, δεν είναι ικανές να συγκινήσουν βαθειά την Κοινή Γνώμη-).