Από το 2008 η Χώρα έχει απολέσει το 1/3 της οικονομικής της ισχύος, σήμερα 1 στους 4 νέους είναι δηλωμένος Άνεργος. Μιά ολόκληρη Γενιά καταδικάστηκε από την αφροσύνη, από τα λάθη κι από την αδυναμία, οι Πολιτικοί της Βουλής να δώσουν λύση στα προβλήματα που αυτοί, στο σύνολό τους, δημιούργησαν. Η τωρινή τύχη της Ελλάδος είναι στα χέρια Πολιτικών που ασκούν Πολιτικές που οδηγούν στην ηθική ήττα της Κοινωνίας, στην εξαθλίωσή της και στην καταστροφή μιάς ολόκληρης Γενιάς. Η παραδοχή αυτή αποτελεί μιά επισήμανση η οποία στηρίζεται στην κοινή λογική.
Μετά από 5,5 χρόνια αιματηρής Λιτότητας σχεδιάζουν ένα μέλλον το οποίο δεν έχει φως. Δεν έχει ελπίδα, μιάς κι η ελπίδα που υποσχόταν ο Τσίπρας συνθλίφτηκε κάτω από το βάρος των όσων είπε προκειμένου να κατακτήσει την Εξουσία. Λίγες ημέρες πριν από την 15η Νοεμβρίου, ημερομηνία που οι Δανειστές μας έχουν θέσει ως όριο γιά την κάλυψη των Προαπαιτουμένων που θα οδηγήσουν στην Εκταμίευση της Δόσης των 10 δις ευρώ, η Κυβέρνηση εξομοιώνεται πλήρως μ' εκείνους που πέρσι τέτοια εποχή κατηγορούσε ότι ως μόνη Πολιτική είχαν την επιβολή Φόρων. Η Κυβέρνηση αποδεικνύεται βήμα βήμα μιά από τα ίδια, φορτώνοντας την ανικανότητά της και το βόλεμά της να εκφράσει μία διαφορετική Πολιτική, στις πλάτες των Ελλήνων Φορολογουμένων Μισθωτών, Συνταξιούχων και των συνεπών Ελευθέρων Επαγγελματιών. Όχι απλώς μιά από τα ίδια, αλλά από τα χειρότερα των χειροτέρων ίδια, αφού η Κυβέρνηση ακολουθεί πιστά την Πολιτική της πρώτης Μνημονιακής Κυβέρνησης του Γ.Α.Π., επιβάλλοντας συνεχώς νέους Φόρους και περικόπτοντας τις ήδη κατακρεουργημένες Συντάξεις.
Μιλάνε γιά το Πρόβλημα στο Ασφαλιστικό και το περιορίζουν στα Εργασιακά. Αλλά το Ασφαλιστικό μπορεί να λυθεί μόνο αν αυξηθούν οι τροφοδότες του Συστήματος με Εισφορές, μ' Εργαζόμενους. Η αύξηση των Εργοδοτικών Εισφορών εντείνει το Πρόβλημα, καθώς οι αυξημένες Εργοδοτικές Εισφορές είναι προσδοκούμενα Έσοδα που, λόγω Πτώχευσης Επιχειρήσεων, δεν εισπραχθούν ποτέ κι αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα γιά Επενδύσεις, αφού καθιστούν πιό ακριβή την Εργασία, χωρίς να έχει κάποιο κέρδος ο Εργαζόμενος. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Φόρους. Όσο δεν υπάρχει σταθερό Φορολογικό Σύστημα, τόσο αποτρέπονται οι Επενδύσεις στη Χώρα. Όσο πιό υψηλή είναι η Φορολογία γιά τις Επιχειρήσεις και γιά τους Ιδιώτες, τόσο πιό ελκυστική γίνεται η Φοροδιαφυγή. Αν δεν μειωθεί η Φορολογία, αν δεν υπάρξει μεσοπρόθεσμο σταθερό Φορολογικό Σύστημα, αν δεν γίνουν πιό φθηνές οι Ασφαλιστικές Εισφορές, όσα Κίνητρα και να δοθούν (που μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί κανένα), Επιχειρήσεις δεν πρόκειται να έλθουν στην Ελλάδα κι Επενδύσεις δεν πρόκειται να υπάρξουν. Ιδιαίτερα αφού στον περίγυρό μας υπάρχουν άλλες Ευρωπαϊκές Χώρες, όπως η Κύπρος, με υποπολλαπλάσιο Κόστος στη Φορολόγηση, που φθάνει έως και στο 10%, τη στιγμή που το αντίστοιχο Κόστος στη Χώρα μας ξεπερνά το 50%. Αφού δεν γίνονται Επενδύσεις, δεν δημιουργούνται Θέσεις Εργασίας, που σημαίνει ότι δεν θ' αυξηθεί ο αριθμός των Εργαζομένων που τροφοδοτούν μ' Εισφορές (οι ίδιοι κι οι Εργοδότες τους) το Ασφαλιστικό Σύστημα, που σημαίνει πως όποια Μέτρα κι αν λάβει η οποιαδήποτε Κυβέρνηση, λύση δεν θα υπάρξει.
Αν υπήρχε κοινή λογική στην άσκηση Πολιτικής, μπορούν να ενισχυθούν οι περίπου 600.000 Επιχειρήσεις που υπάρχουν στη Χώρα γιά να προσλάβουν η κάθε μιά από έναν Εργαζόμενο. Αυτομάτως η Ανεργία θα πέσει στο μισό κι οι Ασφαλιστικές Εισφορές θ' αυξηθούν εντυπωσιακά. Αλλά αυτό, αφού καμία Κυβέρνηση δεν παίρνει εκείνα τα Μέτρα και δεν δίνει τα Κίνητρα που πρέπει γιά να συμβεί κάτι τέτοιο.
Ένα Κόμμα που υποστηρίζει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος πλην της συνεχούς κι άδικης Φορολόγησης, θα έπρεπε να στείλει τον Τσίπρα στις Βρυξέλλες κι αντί να κάνει τα τερτίπια που έκανε ο Βαρουφάκης χρεώνοντας τη Χώρα μ' επί πλέον 86 δις ευρώ, θα έπρεπε να ζητήσει από τους Δανειστές πάγωμα όλων των Χρεών της Χώρας γιά 5 χρόνια. Απαλλαγμένη η Κυβέρνηση από τις ανάγκες Αποπληρωμής Χρεών γιά 5 χρόνια, τα χρήματα (Χρεολύσια και Τόκοι γιά την επόμενη 5ετία είναι 76.717 δις ευρώ), θα δεσμευόταν γιά να τα επενδύσει ή να ενισχύσει Επενδύσεις που θα δημιουργούσαν Θέσεις Εργασίας. Έτσι, περισσότεροι Πολίτες θα πλήρωναν Ασφαλιστικές Εισφορές και περισσότερο χρήμα θα καταναλωνόταν στην Αγορά και θα είχε περισσότερα Εισοδήματα να φορολογήσει -Εργαζομένων, Ελευθέρων Επαγγελματικών κι Επιχειρήσεων. Θα έμπαιναν περισσότερα χρήματα στα Ταμεία του Κράτους, που σημαίνει περισσότερα Δημόσια Έσοδα. Γιά ν' αντιμετωπισθεί η αυξημένη ανάγκη Κατανάλωσης θ' αυξανόταν η Παραγωγή (εφ’ όσον ενισχύετο η Παραγωγική Διαδικασία κι όχι οι Εισαγωγές) και θ' αυξανόταν το ΑΕΠ. Το κλάσμα που καθορίζει τη σχέση Χρέους προς ΑΕΠ θ' άλλαζε και δεν θα έφτανε το 245% το 2022, όπως προβλέπεραι, αντιθέτως η αναλογία του Χρέους ως προς το ΑΕΠ θα μειωνόταν εντυπωσιακά. Χωρίς να συνυπολογίζεται το κλίμα που θα δημιουργείτο γιά Επενδυτικές Ευκαιρίες από μία τέτοια Πολιτική.
Αν πετύχουμει Απομείωση του Χρέους, αν πετύχουμε με μετάθεσή του σε βάθος χρόνου, αν δεν ακολουθήσουμε μιά ανάλογη πολιτική μείωσης των Φορολογικών Βαρών σ' Επιχειρήσεις κ' Ιδιώτες, ώστε το Κράτος να λαμβάνει λίγα από πολλούς και παρά πολλά από λίγους, το κλίμα δεν θ' αλλάξει και δεν θα επιτύχουμε κάτι. Αντιθέτως, με τη σημερινή Πολιτική κι εφόσον δεν υπάρξει ευμετάβλητη κατάσταση στη Χώρα ή στον περίγυρό της, η Ελλάδα θα επανέλθει στο προ Κρίσης Βιοτικό Επίπεδο τουλάχιστον το 2034.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Βασίλειος Γκίκας
Μετά από 5,5 χρόνια αιματηρής Λιτότητας σχεδιάζουν ένα μέλλον το οποίο δεν έχει φως. Δεν έχει ελπίδα, μιάς κι η ελπίδα που υποσχόταν ο Τσίπρας συνθλίφτηκε κάτω από το βάρος των όσων είπε προκειμένου να κατακτήσει την Εξουσία. Λίγες ημέρες πριν από την 15η Νοεμβρίου, ημερομηνία που οι Δανειστές μας έχουν θέσει ως όριο γιά την κάλυψη των Προαπαιτουμένων που θα οδηγήσουν στην Εκταμίευση της Δόσης των 10 δις ευρώ, η Κυβέρνηση εξομοιώνεται πλήρως μ' εκείνους που πέρσι τέτοια εποχή κατηγορούσε ότι ως μόνη Πολιτική είχαν την επιβολή Φόρων. Η Κυβέρνηση αποδεικνύεται βήμα βήμα μιά από τα ίδια, φορτώνοντας την ανικανότητά της και το βόλεμά της να εκφράσει μία διαφορετική Πολιτική, στις πλάτες των Ελλήνων Φορολογουμένων Μισθωτών, Συνταξιούχων και των συνεπών Ελευθέρων Επαγγελματιών. Όχι απλώς μιά από τα ίδια, αλλά από τα χειρότερα των χειροτέρων ίδια, αφού η Κυβέρνηση ακολουθεί πιστά την Πολιτική της πρώτης Μνημονιακής Κυβέρνησης του Γ.Α.Π., επιβάλλοντας συνεχώς νέους Φόρους και περικόπτοντας τις ήδη κατακρεουργημένες Συντάξεις.
Μιλάνε γιά το Πρόβλημα στο Ασφαλιστικό και το περιορίζουν στα Εργασιακά. Αλλά το Ασφαλιστικό μπορεί να λυθεί μόνο αν αυξηθούν οι τροφοδότες του Συστήματος με Εισφορές, μ' Εργαζόμενους. Η αύξηση των Εργοδοτικών Εισφορών εντείνει το Πρόβλημα, καθώς οι αυξημένες Εργοδοτικές Εισφορές είναι προσδοκούμενα Έσοδα που, λόγω Πτώχευσης Επιχειρήσεων, δεν εισπραχθούν ποτέ κι αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα γιά Επενδύσεις, αφού καθιστούν πιό ακριβή την Εργασία, χωρίς να έχει κάποιο κέρδος ο Εργαζόμενος. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Φόρους. Όσο δεν υπάρχει σταθερό Φορολογικό Σύστημα, τόσο αποτρέπονται οι Επενδύσεις στη Χώρα. Όσο πιό υψηλή είναι η Φορολογία γιά τις Επιχειρήσεις και γιά τους Ιδιώτες, τόσο πιό ελκυστική γίνεται η Φοροδιαφυγή. Αν δεν μειωθεί η Φορολογία, αν δεν υπάρξει μεσοπρόθεσμο σταθερό Φορολογικό Σύστημα, αν δεν γίνουν πιό φθηνές οι Ασφαλιστικές Εισφορές, όσα Κίνητρα και να δοθούν (που μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί κανένα), Επιχειρήσεις δεν πρόκειται να έλθουν στην Ελλάδα κι Επενδύσεις δεν πρόκειται να υπάρξουν. Ιδιαίτερα αφού στον περίγυρό μας υπάρχουν άλλες Ευρωπαϊκές Χώρες, όπως η Κύπρος, με υποπολλαπλάσιο Κόστος στη Φορολόγηση, που φθάνει έως και στο 10%, τη στιγμή που το αντίστοιχο Κόστος στη Χώρα μας ξεπερνά το 50%. Αφού δεν γίνονται Επενδύσεις, δεν δημιουργούνται Θέσεις Εργασίας, που σημαίνει ότι δεν θ' αυξηθεί ο αριθμός των Εργαζομένων που τροφοδοτούν μ' Εισφορές (οι ίδιοι κι οι Εργοδότες τους) το Ασφαλιστικό Σύστημα, που σημαίνει πως όποια Μέτρα κι αν λάβει η οποιαδήποτε Κυβέρνηση, λύση δεν θα υπάρξει.
Αν υπήρχε κοινή λογική στην άσκηση Πολιτικής, μπορούν να ενισχυθούν οι περίπου 600.000 Επιχειρήσεις που υπάρχουν στη Χώρα γιά να προσλάβουν η κάθε μιά από έναν Εργαζόμενο. Αυτομάτως η Ανεργία θα πέσει στο μισό κι οι Ασφαλιστικές Εισφορές θ' αυξηθούν εντυπωσιακά. Αλλά αυτό, αφού καμία Κυβέρνηση δεν παίρνει εκείνα τα Μέτρα και δεν δίνει τα Κίνητρα που πρέπει γιά να συμβεί κάτι τέτοιο.
Ένα Κόμμα που υποστηρίζει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος πλην της συνεχούς κι άδικης Φορολόγησης, θα έπρεπε να στείλει τον Τσίπρα στις Βρυξέλλες κι αντί να κάνει τα τερτίπια που έκανε ο Βαρουφάκης χρεώνοντας τη Χώρα μ' επί πλέον 86 δις ευρώ, θα έπρεπε να ζητήσει από τους Δανειστές πάγωμα όλων των Χρεών της Χώρας γιά 5 χρόνια. Απαλλαγμένη η Κυβέρνηση από τις ανάγκες Αποπληρωμής Χρεών γιά 5 χρόνια, τα χρήματα (Χρεολύσια και Τόκοι γιά την επόμενη 5ετία είναι 76.717 δις ευρώ), θα δεσμευόταν γιά να τα επενδύσει ή να ενισχύσει Επενδύσεις που θα δημιουργούσαν Θέσεις Εργασίας. Έτσι, περισσότεροι Πολίτες θα πλήρωναν Ασφαλιστικές Εισφορές και περισσότερο χρήμα θα καταναλωνόταν στην Αγορά και θα είχε περισσότερα Εισοδήματα να φορολογήσει -Εργαζομένων, Ελευθέρων Επαγγελματικών κι Επιχειρήσεων. Θα έμπαιναν περισσότερα χρήματα στα Ταμεία του Κράτους, που σημαίνει περισσότερα Δημόσια Έσοδα. Γιά ν' αντιμετωπισθεί η αυξημένη ανάγκη Κατανάλωσης θ' αυξανόταν η Παραγωγή (εφ’ όσον ενισχύετο η Παραγωγική Διαδικασία κι όχι οι Εισαγωγές) και θ' αυξανόταν το ΑΕΠ. Το κλάσμα που καθορίζει τη σχέση Χρέους προς ΑΕΠ θ' άλλαζε και δεν θα έφτανε το 245% το 2022, όπως προβλέπεραι, αντιθέτως η αναλογία του Χρέους ως προς το ΑΕΠ θα μειωνόταν εντυπωσιακά. Χωρίς να συνυπολογίζεται το κλίμα που θα δημιουργείτο γιά Επενδυτικές Ευκαιρίες από μία τέτοια Πολιτική.
Αν πετύχουμει Απομείωση του Χρέους, αν πετύχουμε με μετάθεσή του σε βάθος χρόνου, αν δεν ακολουθήσουμε μιά ανάλογη πολιτική μείωσης των Φορολογικών Βαρών σ' Επιχειρήσεις κ' Ιδιώτες, ώστε το Κράτος να λαμβάνει λίγα από πολλούς και παρά πολλά από λίγους, το κλίμα δεν θ' αλλάξει και δεν θα επιτύχουμε κάτι. Αντιθέτως, με τη σημερινή Πολιτική κι εφόσον δεν υπάρξει ευμετάβλητη κατάσταση στη Χώρα ή στον περίγυρό της, η Ελλάδα θα επανέλθει στο προ Κρίσης Βιοτικό Επίπεδο τουλάχιστον το 2034.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Βασίλειος Γκίκας
