Ζητείται λύση γιά τους Συνταξιούχους, Ασφαλισμένους κι Ανέργους
Σχεδόν όλοι έχουν πληρώσει πολύ ακριβά την Ύφεση των τελευταίων χρόνων. Έχουν ίσως κάποιο δικαίωμα κάποιοι να ελπίζουν "όταν έλθει η Ανάκαμψη", εάν αντέξουν μέχρι τότε. Όμως οι Συνταξιούχοι, οι Ασφαλισμένοι κι οι Άνεργοί; Το τίμημα είναι βαρύτατο γι αυτούς. Με το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα να παραμένει άπιαστο όνειρο και τις Δομές της Κοινωνικής Πρόνοιας να υποβαθμίζονται διαρκώς, η απειλή εις βάρος τους παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Ζητείται λοιπόν επειγόντως μία λύση αυτού του εκρηκτικού Κοινωνικού Προβλήματος.
Η σιωπή των Κομμάτων γ' αυτό το θέμα προδίδει τον τεράστιο βαθμό ευθύνης τους γιά τα σημερινά χάλια και το αδιέξοδο. Χαρακτηριστικό είναι ότι, κάθε φορά που ο κόμπος φτάνει στο χτένι, Πολιτικοί και δοτοί "Σοφοί" επανέρχονται προβάλλοντας ως μόνο καλό γιά την Κοινωνική Ασφάλιση το απόλυτο κακό γιά Εργαζόμενους, Συνταξιούχους κι Ανέργους: αύξηση ορίων ηλικίας, αύξηση Εισφορών, μείωση Συντάξεων, ως λύση τη διαιώνιση του Προβλήματος. Αποκρύπτοντας ότι στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, η Κοινωνική Ασφάλιση θ' αδυνατεί να καταβάλλει οποιαδήποτε Σύνταξη σε οποιονδήποτε Ασφαλισμένο. Τη μοιραία αυτή κατάληξη οφείλουμε ως Κόμμα να προλάβουμε. Πάνε πάνω από 10 χρόνια επισημάνθη η ανάγκη εξεύρεσης Πόρων, ώστε να θεμελιωθεί κι αναπτυχθεί ένα Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης γιά τους Νεοεισερχόμενους στην Εργασία. με λογικές Εισφορές, ανθρώπινες Ευντάξεις, Ελαστικότητα στην Έξοδο από την Εργασία κ' Ίση μεταχείριση τους. Με την υπαγωγή όσων, λόγω χαμηλής Σύνταξης, βρεθούν κάτω από το όριο της Φτώχειας σ' ένα Δίκτυο Προστασίας, το οποίο να ενσωματώνει το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, που να καλύπτει τους πάντες. Κανείς δεν ασχολήθηκε με το αναγκαίο αυτό εγχείρημα. Αντιθέτως, από το 2010 και μετά, οπότε αναγκαστήκαμε να δανειζόμαστε μέσω Μνημονίων, οι αλλεπάλληλες περικοπές των Συντάξεων έγιναν απαράβατη προϋπόθεση γιά την Εκταμίευση Δόσεων. Ούτε στο 3ο Μνημόνιο -μετά την εμπειρία των δύο προηγούμενων- δεν ζητήθηκε η εξαίρεση της Χρηματοδότησης της Κοινωνικής Ασφάλισης από τις Δαπάνες προς περικοπή. Δεν υποδείχτηκε ότι έχουν εξαντλήσει τα όρια της, χωρίς ν' αποτρέπει τη Χρεοκοπία της Κοινωνικής Ασφάλισης. Δεν υποστηρίχτηκε η αλήθεια πως το Ασφαλιστικό δεν είναι Δημοσιονομικό, αλλά Εθνικό Πρόβλημα. Με οικονομικές διαστάσεις ανάλογες με αυτές του Δημοσίου Χρέους και δημοσιονομικές συνέπειες καταστροφικές και δεν υποστηρίχτηκε ότι λύση γιά τη Κοινωνική Ασφάλιση χωρίς τον εντοπισμό και τη διασφάλιση νέων, πρόσθετων, Πόρων δεν υπάρχει.
Όχι από τους Δανειστές, αλλά από τα Κόμματα στη Βουλή, τα οποία αγνοούν το δράμα των Συνταξιούχων, των Ασφαλισμένων και των Ανέργων . Περιφρονούν την αλήθεια ότι ήδη οι Ασφαλιστικές Εισφορές είναι πολύ υψηλές, οι περισσότερες Συντάξεις πολύ χαμηλές κι η μεταχείριση των Ασφαλισμένων πολύ άνιση. Με ποιά Νομιμοποίηση καταγγέλλουν ο ένας τον άλλο, ενώ έχουν όλοι την ευθύνη του αδιεξόδου και της αδυναμίας αντιμετώπισης του Προβλήματος ; Έτσι οδηγούνται οι Συνταξιούχοι σε μαρασμό κι οι Νέοι είτε στην απελπισία είτε στη Μετανάστευση.
Μπορούσαν να βρεθούν νέοι, πρόσθετοι, Πόροι από τις Αγορές γι' Ανάπτυξη, νέες Δουλειές, περισσότερες Ασφαλιστικές Εισφορές, λιγότερους Άνεργους και Φτωχούς. Γι' αυτό το λόγο λοιπόν πρέπει να επιστρέψουμε μας στις Αγορές. Όμως, αυτό δεν αρκεί: γιά την εγκαθίδρυση νέου, υγιούς και δίκαιου Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης απαιτείται ένα Κεφάλαιο Μετάπτωσης, μία Δημόσια Επένδυση γιά την Ανακεφαλαιοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης, Εγγύηση γιά τις Συντάξεις των σημερινών κι αυριανών Δικαιούχων. Ενδεχόμενες πηγές Χρηματοδότησης αυτής της Επένδυσης είναι τα Μερίσματα από Συμμετοχές του Δημοσίου σε Τράπεζες κι οι Υπεραξίες από την Αξιοποίηση της Δημόσιας Περιουσίας. Καλό είναι να υποδειχθούν κι άλλες. Αλλά εδώ γίνεται το αντίθετο. Αντί να βρούμε από πού θα βρούμε λεφτά να γεμίσουμε τα Ταμεία, η Κυβέρνηση πήρε από το ΑΚΑΓΕ εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, γιά ν' αγοράσει χρόνο, ώστε να διαπραγματευτεί.
Ασφαλώς η εξεύρεση νέων Πόρων υπέρ της Κοινωνικής Ασφάλισης έχει τις δικές της τεχνικές δυσκολίες. Θα υποδείξουμε πως υπερβαίνουμε τις δυσκολίες και θ' αποδείξουν ότι αυτή η Δημόσια Επένδυση όχι μόνον είναι απαλλαγμένη από ρίσκο, αλλά η Απόδοσή της είναι υψηλή. Διότι όσο αυτό διαιωνίζεται, λύση στο δράμα των Συνταξιούχων, των Ασφαλισμένων και των Ανέργων δεν μπορεί να υπάρξει.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Βασίλειος Γκίκας
Σχεδόν όλοι έχουν πληρώσει πολύ ακριβά την Ύφεση των τελευταίων χρόνων. Έχουν ίσως κάποιο δικαίωμα κάποιοι να ελπίζουν "όταν έλθει η Ανάκαμψη", εάν αντέξουν μέχρι τότε. Όμως οι Συνταξιούχοι, οι Ασφαλισμένοι κι οι Άνεργοί; Το τίμημα είναι βαρύτατο γι αυτούς. Με το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα να παραμένει άπιαστο όνειρο και τις Δομές της Κοινωνικής Πρόνοιας να υποβαθμίζονται διαρκώς, η απειλή εις βάρος τους παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Ζητείται λοιπόν επειγόντως μία λύση αυτού του εκρηκτικού Κοινωνικού Προβλήματος.
Η σιωπή των Κομμάτων γ' αυτό το θέμα προδίδει τον τεράστιο βαθμό ευθύνης τους γιά τα σημερινά χάλια και το αδιέξοδο. Χαρακτηριστικό είναι ότι, κάθε φορά που ο κόμπος φτάνει στο χτένι, Πολιτικοί και δοτοί "Σοφοί" επανέρχονται προβάλλοντας ως μόνο καλό γιά την Κοινωνική Ασφάλιση το απόλυτο κακό γιά Εργαζόμενους, Συνταξιούχους κι Ανέργους: αύξηση ορίων ηλικίας, αύξηση Εισφορών, μείωση Συντάξεων, ως λύση τη διαιώνιση του Προβλήματος. Αποκρύπτοντας ότι στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, η Κοινωνική Ασφάλιση θ' αδυνατεί να καταβάλλει οποιαδήποτε Σύνταξη σε οποιονδήποτε Ασφαλισμένο. Τη μοιραία αυτή κατάληξη οφείλουμε ως Κόμμα να προλάβουμε. Πάνε πάνω από 10 χρόνια επισημάνθη η ανάγκη εξεύρεσης Πόρων, ώστε να θεμελιωθεί κι αναπτυχθεί ένα Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης γιά τους Νεοεισερχόμενους στην Εργασία. με λογικές Εισφορές, ανθρώπινες Ευντάξεις, Ελαστικότητα στην Έξοδο από την Εργασία κ' Ίση μεταχείριση τους. Με την υπαγωγή όσων, λόγω χαμηλής Σύνταξης, βρεθούν κάτω από το όριο της Φτώχειας σ' ένα Δίκτυο Προστασίας, το οποίο να ενσωματώνει το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, που να καλύπτει τους πάντες. Κανείς δεν ασχολήθηκε με το αναγκαίο αυτό εγχείρημα. Αντιθέτως, από το 2010 και μετά, οπότε αναγκαστήκαμε να δανειζόμαστε μέσω Μνημονίων, οι αλλεπάλληλες περικοπές των Συντάξεων έγιναν απαράβατη προϋπόθεση γιά την Εκταμίευση Δόσεων. Ούτε στο 3ο Μνημόνιο -μετά την εμπειρία των δύο προηγούμενων- δεν ζητήθηκε η εξαίρεση της Χρηματοδότησης της Κοινωνικής Ασφάλισης από τις Δαπάνες προς περικοπή. Δεν υποδείχτηκε ότι έχουν εξαντλήσει τα όρια της, χωρίς ν' αποτρέπει τη Χρεοκοπία της Κοινωνικής Ασφάλισης. Δεν υποστηρίχτηκε η αλήθεια πως το Ασφαλιστικό δεν είναι Δημοσιονομικό, αλλά Εθνικό Πρόβλημα. Με οικονομικές διαστάσεις ανάλογες με αυτές του Δημοσίου Χρέους και δημοσιονομικές συνέπειες καταστροφικές και δεν υποστηρίχτηκε ότι λύση γιά τη Κοινωνική Ασφάλιση χωρίς τον εντοπισμό και τη διασφάλιση νέων, πρόσθετων, Πόρων δεν υπάρχει.
Όχι από τους Δανειστές, αλλά από τα Κόμματα στη Βουλή, τα οποία αγνοούν το δράμα των Συνταξιούχων, των Ασφαλισμένων και των Ανέργων . Περιφρονούν την αλήθεια ότι ήδη οι Ασφαλιστικές Εισφορές είναι πολύ υψηλές, οι περισσότερες Συντάξεις πολύ χαμηλές κι η μεταχείριση των Ασφαλισμένων πολύ άνιση. Με ποιά Νομιμοποίηση καταγγέλλουν ο ένας τον άλλο, ενώ έχουν όλοι την ευθύνη του αδιεξόδου και της αδυναμίας αντιμετώπισης του Προβλήματος ; Έτσι οδηγούνται οι Συνταξιούχοι σε μαρασμό κι οι Νέοι είτε στην απελπισία είτε στη Μετανάστευση.
Μπορούσαν να βρεθούν νέοι, πρόσθετοι, Πόροι από τις Αγορές γι' Ανάπτυξη, νέες Δουλειές, περισσότερες Ασφαλιστικές Εισφορές, λιγότερους Άνεργους και Φτωχούς. Γι' αυτό το λόγο λοιπόν πρέπει να επιστρέψουμε μας στις Αγορές. Όμως, αυτό δεν αρκεί: γιά την εγκαθίδρυση νέου, υγιούς και δίκαιου Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης απαιτείται ένα Κεφάλαιο Μετάπτωσης, μία Δημόσια Επένδυση γιά την Ανακεφαλαιοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης, Εγγύηση γιά τις Συντάξεις των σημερινών κι αυριανών Δικαιούχων. Ενδεχόμενες πηγές Χρηματοδότησης αυτής της Επένδυσης είναι τα Μερίσματα από Συμμετοχές του Δημοσίου σε Τράπεζες κι οι Υπεραξίες από την Αξιοποίηση της Δημόσιας Περιουσίας. Καλό είναι να υποδειχθούν κι άλλες. Αλλά εδώ γίνεται το αντίθετο. Αντί να βρούμε από πού θα βρούμε λεφτά να γεμίσουμε τα Ταμεία, η Κυβέρνηση πήρε από το ΑΚΑΓΕ εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, γιά ν' αγοράσει χρόνο, ώστε να διαπραγματευτεί.
Ασφαλώς η εξεύρεση νέων Πόρων υπέρ της Κοινωνικής Ασφάλισης έχει τις δικές της τεχνικές δυσκολίες. Θα υποδείξουμε πως υπερβαίνουμε τις δυσκολίες και θ' αποδείξουν ότι αυτή η Δημόσια Επένδυση όχι μόνον είναι απαλλαγμένη από ρίσκο, αλλά η Απόδοσή της είναι υψηλή. Διότι όσο αυτό διαιωνίζεται, λύση στο δράμα των Συνταξιούχων, των Ασφαλισμένων και των Ανέργων δεν μπορεί να υπάρξει.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Βασίλειος Γκίκας
