Τα Οικονομικά Φαινόμενα συγκεντρώνουν 3 Όρους. Ο ένας από αυτούς περικλείει
και την έννοια του Χρήματος.
Τα Οικονομικά Φαινόμενα, μεταξύ άλλων, συνιστούν Πράξεις Παραγωγής Αγαθών κι Υπηρεσιών, που προσφέρουν Αγαθά στην Ανταλλαγή τους, των οποίων το αντιστάθμισμα είναι η Κατανάλωσή τους, το δε Προϊόν της Ανταλλαγής επιτρέπει στην Παραγωγή να προβαίνει στη Διανομή των Εισοδημάτων, προς ανταμοιβή των Υπηρεσιών των Συντελεστών της Παραγωγής, από τα οποία επωφελείται η Κατανάλωση, γιά να τροφοδοτεί με τη σειρά της την Ανταλλαγή. Δηλαδή, η Παραγωγή κι η Κατανάλωση τροφοδοτούνται αμοιβαίως μέσα από την Ανταλλαγή, η οποία συνιστά την κυκλοφορία των Αγαθών και των Υπηρεσιών, αλλά και μέσα από τη Διανομή, η οποία συνιστά τη Διανομή των Εισοδημάτων, οπότε εδώ μπαίνει κι ο παράγοντας Χρήμα (=κάθετι το οποίο χρησιμοποιείται ευρέως ως μέσο πληρωμής, όπως το Νόμισμα, άρα, το Χρήμα είναι Όργανο Μέτρησης, Ανταλλαγής κι Αποταμίευσης), έτσι έχουμε τη σχέση μεταξύ Εθνικού Εισοδήματος και Κοινονικού Προϊόντος, όπου το ένα είναι η χρηματική έκφραση του άλλου. Με τον Παράγοντα Χρήμα πρέπει να γίνει κατανοητή η ουσία της διαδικασίας στην Παραγωγή, στην Ανταλλαγή, στην Κατανάλωση και στη Διανομή Αγαθών κι Υπηρεσιών, με το να τοποθετηθεί μέσα στο γενικό πλαίσιο του Κυκλώματος του Κοινωνικού Προϊόντος και του Εθνικού Εισοδήματος, από τα οποία το μεν ανταποκρίνεται στο δε.
Επειδή το Κύκλωμα του Χρήματος είναι κάτι που μετριέται, είναι και το πιό ορατό. Το Χρήμα, ως λογιστική έκφραση του Εθνικού Εισοδήματος, κυκλοφορεί ακατάπαυστα. Κρύβει το αντίστροφο Κύκλωμα των Οικονομικών Ανταλλαγών των Αγαθών και των Υπηρεσιών (Εμπράγματη έκφραση του Κοινωνικού Προϊόντος). Αυτές οι Ανταλλαγές τροφοδοτούν και ζωογονούν τον Άνθρωπο ως Κοινωνικό Ον, διότι το Χρήμα σχηματίζει τα Εισοδήματα, σε αντιστάθμιση προς τα Αγαθά και τις Υπηρεσίες, που αποτελούν τα Προϊόντα (το ίδιο το Χρήμα επιβλήθηκε ως απαραίτητο Μέτρο γιά να εκφραστούν τα Αγαθά κι οι Υπηρεσίες, που συνιστούν το Προϊόν της, από την πρώτη κιόλας στιγμή που οι Άνθρωποι συγκροτήθηκαν σε Κοινωνίες κι άρχισαν τις μεταξλυ τους Ανταλλαγές μέσα στα Κοινωνικά Πλαίσια. Μέχρι τότε υπήρχε μία τελείως Ενιαία Οικονομία: η Οικογενειακή, γιαυτό και δεν υπήρχε μεγάλη ανάγκη από το Χρήμα, ώστε να εκφραστούν τα Αγαθά κι οι Υπηρεσίες).
Το Κοινωνικό Προϊόν τροφοδοτείται αρχικά από το Παραγωγικό Κεγάλαιο του Έθνους, στο οποίο συμβάλλουν οι Πόροι του εδάφους, της Εργασίας και του Κεφαλαίου που διαθέτει το Έθνος κι αυψάνεται τελικώς με την Εισφορά των Ξένων Εισαγωγών, Αυτή η κίνηση σκορπίζεται μέσα στο πλήθος των Φυσικών και των Νομικών Προσώπων που συμμετέχουν στον σχηματισμό της και παίρνει προορισμούς της εκλογής αυτών των Προσώπων, τα οποία μεταμορφώνουν τη φύση της. Έτσι, τα Καταναλωτικά Αγαθά απορροφούνται από την κατανάλωση και μεταμορφώνονται σε ανθρώπινες Δυνάμεις και τα παράγογα Αγαθά παίρνονται από την Παραγωγή και μεταμορφώνονται σε Όργανα της Παραγωγής. Τα Εργασιακά Δυναμικά που έχουν διαμορφωθεί έτσι από την Κατανάλωση, βρίσκουν Παραγωγικά Όργανα στα Κεφάλαια που διαμορφώθηκαν από την Επένδυση κι ανασυστούν ένα νέο Κοινωνικό Προϊόν. Μετά από την αφαίρεση των Αγαθών και των Υπηρεσιών, που κατευθύνονται στις Εξαγωγές, το ανασυνιστώμενο Κοινωνικό Προϊόν ακολουθεί τον δρόμο του, ενόψει νέων Έργων.
Εκεί που καταλήγει το Κοινωνικό Προϊόν, στην Αγορά, γεννιέται το Κύκλωμα του Εθνικού Εισοδήματος, που αυξάναται κατά την πορεία του με τα πρόσθετα μέσα πληρωμής, που δημιουργήθηκαν από την Πίστωση ή εκχωρήθηκαν από το Εξωτερικό, μειωμένο με τα μέσα πληρωμής που απορροφήθηκαν από τη συστολή της Πίστης κι αφαιρέθηκαν από το Εξωτερικό, το Εθνικό Εισόδημα ξαναπερνάει όλες τις Φάσεις της Παραγωγικής Διαδικασίας, όπου και διασκορπίζει τις Δαπάνες κατανάλωσης και την Αποταμίευση. Όμως, στην πραγματικότητα η Αποταμίευση αναλύεται σε μιά αποχή από την Κατανάλωση κι είναι το υπόλοιπο του Εθνικού Εισοδήματος μετά από την ικανοποίηση των Καταναλωτικών Αγαθών. Επομένως, η Αποταμίευση απελευθερώνει στο αυτό μέτρο Συντελεστές της Παραγωγής από την υποχρέωσή τους να δημιουργήσουν Καταναλωτικά Αγαθά κι επιτρέπει να διατεθούν αυτοί οι Συντελεστές στην Επένδυση. Η Αποταμίευση δεν αφαιρεί τα Εισοδήματα από το Χρηματικό Κύκλωμα: τα επιστρέφει σε αυτό κάτω από μία διαφορετική μορφή, τις Καταναλωτικές Δαπάνες. Κατά τούτο λοιπόν διαφέρει από την Αποθησαύριση, η τελευταία συνίσταται σε μία καθαρή αφαίρεση Μέσων Πληρωμής από το Χρηματικό Κύκλωμα. Κατ' αυτον τον τρόπο, το Κοινωνικό Προϊόν και το Εθνικό Εισόδημα, αλληλοτροφοδοτούμενα, διαιωνίζουν τον Οικονομικό Βίο μέσα σε μιά ατέρμονη κίνηση.
Τα Οικονομικά Φαινόμενα, μεταξύ άλλων, συνιστούν Πράξεις Παραγωγής Αγαθών κι Υπηρεσιών, που προσφέρουν Αγαθά στην Ανταλλαγή τους, των οποίων το αντιστάθμισμα είναι η Κατανάλωσή τους, το δε Προϊόν της Ανταλλαγής επιτρέπει στην Παραγωγή να προβαίνει στη Διανομή των Εισοδημάτων, προς ανταμοιβή των Υπηρεσιών των Συντελεστών της Παραγωγής, από τα οποία επωφελείται η Κατανάλωση, γιά να τροφοδοτεί με τη σειρά της την Ανταλλαγή. Δηλαδή, η Παραγωγή κι η Κατανάλωση τροφοδοτούνται αμοιβαίως μέσα από την Ανταλλαγή, η οποία συνιστά την κυκλοφορία των Αγαθών και των Υπηρεσιών, αλλά και μέσα από τη Διανομή, η οποία συνιστά τη Διανομή των Εισοδημάτων, οπότε εδώ μπαίνει κι ο παράγοντας Χρήμα (=κάθετι το οποίο χρησιμοποιείται ευρέως ως μέσο πληρωμής, όπως το Νόμισμα, άρα, το Χρήμα είναι Όργανο Μέτρησης, Ανταλλαγής κι Αποταμίευσης), έτσι έχουμε τη σχέση μεταξύ Εθνικού Εισοδήματος και Κοινονικού Προϊόντος, όπου το ένα είναι η χρηματική έκφραση του άλλου. Με τον Παράγοντα Χρήμα πρέπει να γίνει κατανοητή η ουσία της διαδικασίας στην Παραγωγή, στην Ανταλλαγή, στην Κατανάλωση και στη Διανομή Αγαθών κι Υπηρεσιών, με το να τοποθετηθεί μέσα στο γενικό πλαίσιο του Κυκλώματος του Κοινωνικού Προϊόντος και του Εθνικού Εισοδήματος, από τα οποία το μεν ανταποκρίνεται στο δε.
Επειδή το Κύκλωμα του Χρήματος είναι κάτι που μετριέται, είναι και το πιό ορατό. Το Χρήμα, ως λογιστική έκφραση του Εθνικού Εισοδήματος, κυκλοφορεί ακατάπαυστα. Κρύβει το αντίστροφο Κύκλωμα των Οικονομικών Ανταλλαγών των Αγαθών και των Υπηρεσιών (Εμπράγματη έκφραση του Κοινωνικού Προϊόντος). Αυτές οι Ανταλλαγές τροφοδοτούν και ζωογονούν τον Άνθρωπο ως Κοινωνικό Ον, διότι το Χρήμα σχηματίζει τα Εισοδήματα, σε αντιστάθμιση προς τα Αγαθά και τις Υπηρεσίες, που αποτελούν τα Προϊόντα (το ίδιο το Χρήμα επιβλήθηκε ως απαραίτητο Μέτρο γιά να εκφραστούν τα Αγαθά κι οι Υπηρεσίες, που συνιστούν το Προϊόν της, από την πρώτη κιόλας στιγμή που οι Άνθρωποι συγκροτήθηκαν σε Κοινωνίες κι άρχισαν τις μεταξλυ τους Ανταλλαγές μέσα στα Κοινωνικά Πλαίσια. Μέχρι τότε υπήρχε μία τελείως Ενιαία Οικονομία: η Οικογενειακή, γιαυτό και δεν υπήρχε μεγάλη ανάγκη από το Χρήμα, ώστε να εκφραστούν τα Αγαθά κι οι Υπηρεσίες).
Το Κοινωνικό Προϊόν τροφοδοτείται αρχικά από το Παραγωγικό Κεγάλαιο του Έθνους, στο οποίο συμβάλλουν οι Πόροι του εδάφους, της Εργασίας και του Κεφαλαίου που διαθέτει το Έθνος κι αυψάνεται τελικώς με την Εισφορά των Ξένων Εισαγωγών, Αυτή η κίνηση σκορπίζεται μέσα στο πλήθος των Φυσικών και των Νομικών Προσώπων που συμμετέχουν στον σχηματισμό της και παίρνει προορισμούς της εκλογής αυτών των Προσώπων, τα οποία μεταμορφώνουν τη φύση της. Έτσι, τα Καταναλωτικά Αγαθά απορροφούνται από την κατανάλωση και μεταμορφώνονται σε ανθρώπινες Δυνάμεις και τα παράγογα Αγαθά παίρνονται από την Παραγωγή και μεταμορφώνονται σε Όργανα της Παραγωγής. Τα Εργασιακά Δυναμικά που έχουν διαμορφωθεί έτσι από την Κατανάλωση, βρίσκουν Παραγωγικά Όργανα στα Κεφάλαια που διαμορφώθηκαν από την Επένδυση κι ανασυστούν ένα νέο Κοινωνικό Προϊόν. Μετά από την αφαίρεση των Αγαθών και των Υπηρεσιών, που κατευθύνονται στις Εξαγωγές, το ανασυνιστώμενο Κοινωνικό Προϊόν ακολουθεί τον δρόμο του, ενόψει νέων Έργων.
Εκεί που καταλήγει το Κοινωνικό Προϊόν, στην Αγορά, γεννιέται το Κύκλωμα του Εθνικού Εισοδήματος, που αυξάναται κατά την πορεία του με τα πρόσθετα μέσα πληρωμής, που δημιουργήθηκαν από την Πίστωση ή εκχωρήθηκαν από το Εξωτερικό, μειωμένο με τα μέσα πληρωμής που απορροφήθηκαν από τη συστολή της Πίστης κι αφαιρέθηκαν από το Εξωτερικό, το Εθνικό Εισόδημα ξαναπερνάει όλες τις Φάσεις της Παραγωγικής Διαδικασίας, όπου και διασκορπίζει τις Δαπάνες κατανάλωσης και την Αποταμίευση. Όμως, στην πραγματικότητα η Αποταμίευση αναλύεται σε μιά αποχή από την Κατανάλωση κι είναι το υπόλοιπο του Εθνικού Εισοδήματος μετά από την ικανοποίηση των Καταναλωτικών Αγαθών. Επομένως, η Αποταμίευση απελευθερώνει στο αυτό μέτρο Συντελεστές της Παραγωγής από την υποχρέωσή τους να δημιουργήσουν Καταναλωτικά Αγαθά κι επιτρέπει να διατεθούν αυτοί οι Συντελεστές στην Επένδυση. Η Αποταμίευση δεν αφαιρεί τα Εισοδήματα από το Χρηματικό Κύκλωμα: τα επιστρέφει σε αυτό κάτω από μία διαφορετική μορφή, τις Καταναλωτικές Δαπάνες. Κατά τούτο λοιπόν διαφέρει από την Αποθησαύριση, η τελευταία συνίσταται σε μία καθαρή αφαίρεση Μέσων Πληρωμής από το Χρηματικό Κύκλωμα. Κατ' αυτον τον τρόπο, το Κοινωνικό Προϊόν και το Εθνικό Εισόδημα, αλληλοτροφοδοτούμενα, διαιωνίζουν τον Οικονομικό Βίο μέσα σε μιά ατέρμονη κίνηση.
