ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ, Α.Κ.Ε.
Γραφείο Προέδρου
ake.president@gmail.com
Πάρα πολλοί Πολιτικοί κι Οικονομολόγοι κατηγορούν τη Λιτότητα, την οποία επέβαλαν οι Πιστωτές της Ελλάδας, γιά την κατάρρευση της Οικονομίας μας. Όμως, τα στοιχεία δεν δείχνουν μιά ιστορικών διαστάσεων Λιτότητα ούτε και Κρατικές Περικοπές αρκετά μεγάλες ώστε να εξηγούν τη μεγάλη απώλεια Θέσεων Εργασίας. Αυτό που δείχνουν τα στοιχεία είναι Οικονομικά Προβλήματα που έχουν τις ρίζες τους στις Αξίες και τις Πεποιθήσεις της Ελληνικής Κοινωνίας. Ο Δημόσιος Τομέας μας μαστίζεται από το Πελατειακό Σύστημα (τη Ψηφοθηρία) και την Ευνοιοκρατία, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Η ανώτερη Σύνταξη γιά τους Δημόσιους Υπαλλήλους, σε σχέση με τους Μισθούς τους, είναι σχεδόν διπλάσια από αυτή της Ισπανίας. Η εκάστοτε Κυβέρνηση ευνοεί τις Επιχειρηματικές Ελίτ εξαιρώντας τις από τη Φορολογία. Κάποιοι Κρατικοί Υπάλληλοι λαμβάνουν τους Μισθούς τους χωρίς στην πραγματικότητα να πηγαίνουν στη δουλειά τους είτε ως Συνδικαλιστές είτε μ' ετήσιες Άδειες γιά διάφορους, αστήρικτους αρκετές φορές, λόγους κα. Υπάρχουν σημαντικά προβλήματα και στον Ιδιωτικό Τομέα, κυρίως τη διαβρωτική επιρροή των Παγιωμένων Συμφερόντων και τις Επιχειρηματικές και Πολιτικές Ελίτ. Όσοι βρίσκονται μέσα στο Σύστημα λαμβάνουν Επιδόματα και Συμβόλαια, ενώ οι έξω από αυτό δυσκολεύονται να μπουν. Η Ελλάδα είναι ένα από τα πιό δύσκολα μέρη στην Ευρώπη γιά να ξεκινήσει κάποιος Επιχείρηση. Το αποτέλεσμα είναι πως ο Ανταγωνισμός γιά ένα μερίδιο της Αγοράς είναι αδύναμος κι υπάρχουν λίγες Εταιρείες με νέες ιδέες. Αυτό το Σύστημα πηγάζει από τις Συντεχνιακές Αξίες μας, οι οποίες δεν δίνουν έμφαση στοω Συνγωνισμό και δείχνουν δυσφορία προς κάθε αλλαγή που δεν μπορούν να ελέγξουν. Η Παραγωγικότητα της Εργασίας (ΑΕΠ ανά Εργαζόμενο) φτάνει το 72% του ποσοστού της Βρετανίας και της Ιταλίας και το 57,7% της Γερμανίας. Οι Έρευνες δείχνουν πως οι Έλληνες είμαστε πολύ λιγότερο ικανοποιημένοι από τη ζωή μας σε σχέση με τους Πολίτες πιό πλούσιων Χωρών της Ε.Ε. Δύο σημαντικές πηγές Ευημερίας εμποδίζονται από το Ελληνικό Σύστημα: η μιά είναι ο αριθμός Επιχειρηματιών που ασχολούνται με το να εντοπίζουν και να εκμεταλλεύονται νέες οικονομικές ευκαιρίες κι η άλλη πηγή είναι ο αριθμός ανθρώπων στις Επιχειρήσεις που ασχολούνται με το να εφευρίσκουν και να δημιουργούν νέα Προϊόντα και Διαδικασίες. Είναι λάθος να πιστεύουμε πως αυτά τα δομικά χαρακτηριστικά δεν έχουν καμία σχέση με την παρούσα Κρίση της Ελλάδας, διότι επί χρόνια η Ελλάδα εκμεταλλευόταν τους Διαρθρωτικούς Πόρους της Ε.Ε. και τα Δάνεια από τις Γερμανικές και τις Γαλλικές Τράπεζες γιά να χρηματοδοτήσει μία μεγάλη σειρά Έργων. Η Απασχόληση και τα Εισοδήματα εκτοξεύτηκαν κι οι Αποταμιεύσεις συσσωρεύτηκαν. Όταν σταμάτησαν οι Εισροές Κεφαλαίων, οι Τιμές των Περιουσιακών Στοιχείων στην Ελλάδα έπεσαν, το ίδιο κι η Ζήτηση γιά Εργασία στον Τομέα των Κεφαλαιουχικών Αγαθών. Επιπλέον, με τον πλούτο των Νοικοκυριών να έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα ποσοστά των Μισθών, η Προσφορά Εργασίας μειώθηκε. Έτσι, η Ελλάδα, από εκεί που ανθούσε, βρέθηκε να βουλιάζει. Η Ανάκαμψη της Οικονομίας μας αργεί, διότι με τον Ανταγωνισμό αδύναμο, οι Επιχειρηματίες δεν βιάστηκαν να προσλάβουν τους Ανέργους. Όταν ξεκίνησε η Ανάκαμψη, η πολιτική αναστάτωση του περασμένου Φθινοπώρου σκότωσε την εμπιστοσύνη εν τη γενέσει της. Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερα από Αναδιάρθρωση, ελάφρυνση του Χρέους της. Εάν οι νέοι Έλληνες πρόκειται να έχουν μέλλον στη Χώρα μας, τόσο εκείνοι όσο και οι μεγαλύτεροί τους θα πρέπει να αναπτύξουμε τις Συμπεριφορές και τους Θεσμούς που συνιστούν μία Σύγχρονη Οικονομία, χωρίς αποκλεισμούς. Από την πλευρά της η Ε.Ε. να δει πέρα από τις απαραίτητες Μεταρρυθμίσεις στο Συνταξιοδοτικό Σύστημα της Ελλάδας, το Φορολογικό Καθεστώς και τις Συλλογικές Συμβάσεις. Μπορεί η Ελλάδα να έχει φτάσει στο απόγειο του Κορπορατισμού, όμως η Ιταλία κι η Γαλλία δεν είναι πολύ μακριά κι όχι πολύ πίσω από αυτές είναι η Γερμανία. Ολόκληρη η Ε.Ε. κι όχι μόνο η Ελλάδα, θα πρέπει να ξανασκεφτεί την Οικονομική της Φιλοσοφία.
Πάρα πολλοί Πολιτικοί κι Οικονομολόγοι κατηγορούν τη Λιτότητα, την οποία επέβαλαν οι Πιστωτές της Ελλάδας, γιά την κατάρρευση της Οικονομίας μας. Όμως, τα στοιχεία δεν δείχνουν μιά ιστορικών διαστάσεων Λιτότητα ούτε και Κρατικές Περικοπές αρκετά μεγάλες ώστε να εξηγούν τη μεγάλη απώλεια Θέσεων Εργασίας. Αυτό που δείχνουν τα στοιχεία είναι Οικονομικά Προβλήματα που έχουν τις ρίζες τους στις Αξίες και τις Πεποιθήσεις της Ελληνικής Κοινωνίας. Ο Δημόσιος Τομέας μας μαστίζεται από το Πελατειακό Σύστημα (τη Ψηφοθηρία) και την Ευνοιοκρατία, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Η ανώτερη Σύνταξη γιά τους Δημόσιους Υπαλλήλους, σε σχέση με τους Μισθούς τους, είναι σχεδόν διπλάσια από αυτή της Ισπανίας. Η εκάστοτε Κυβέρνηση ευνοεί τις Επιχειρηματικές Ελίτ εξαιρώντας τις από τη Φορολογία. Κάποιοι Κρατικοί Υπάλληλοι λαμβάνουν τους Μισθούς τους χωρίς στην πραγματικότητα να πηγαίνουν στη δουλειά τους είτε ως Συνδικαλιστές είτε μ' ετήσιες Άδειες γιά διάφορους, αστήρικτους αρκετές φορές, λόγους κα. Υπάρχουν σημαντικά προβλήματα και στον Ιδιωτικό Τομέα, κυρίως τη διαβρωτική επιρροή των Παγιωμένων Συμφερόντων και τις Επιχειρηματικές και Πολιτικές Ελίτ. Όσοι βρίσκονται μέσα στο Σύστημα λαμβάνουν Επιδόματα και Συμβόλαια, ενώ οι έξω από αυτό δυσκολεύονται να μπουν. Η Ελλάδα είναι ένα από τα πιό δύσκολα μέρη στην Ευρώπη γιά να ξεκινήσει κάποιος Επιχείρηση. Το αποτέλεσμα είναι πως ο Ανταγωνισμός γιά ένα μερίδιο της Αγοράς είναι αδύναμος κι υπάρχουν λίγες Εταιρείες με νέες ιδέες. Αυτό το Σύστημα πηγάζει από τις Συντεχνιακές Αξίες μας, οι οποίες δεν δίνουν έμφαση στοω Συνγωνισμό και δείχνουν δυσφορία προς κάθε αλλαγή που δεν μπορούν να ελέγξουν. Η Παραγωγικότητα της Εργασίας (ΑΕΠ ανά Εργαζόμενο) φτάνει το 72% του ποσοστού της Βρετανίας και της Ιταλίας και το 57,7% της Γερμανίας. Οι Έρευνες δείχνουν πως οι Έλληνες είμαστε πολύ λιγότερο ικανοποιημένοι από τη ζωή μας σε σχέση με τους Πολίτες πιό πλούσιων Χωρών της Ε.Ε. Δύο σημαντικές πηγές Ευημερίας εμποδίζονται από το Ελληνικό Σύστημα: η μιά είναι ο αριθμός Επιχειρηματιών που ασχολούνται με το να εντοπίζουν και να εκμεταλλεύονται νέες οικονομικές ευκαιρίες κι η άλλη πηγή είναι ο αριθμός ανθρώπων στις Επιχειρήσεις που ασχολούνται με το να εφευρίσκουν και να δημιουργούν νέα Προϊόντα και Διαδικασίες. Είναι λάθος να πιστεύουμε πως αυτά τα δομικά χαρακτηριστικά δεν έχουν καμία σχέση με την παρούσα Κρίση της Ελλάδας, διότι επί χρόνια η Ελλάδα εκμεταλλευόταν τους Διαρθρωτικούς Πόρους της Ε.Ε. και τα Δάνεια από τις Γερμανικές και τις Γαλλικές Τράπεζες γιά να χρηματοδοτήσει μία μεγάλη σειρά Έργων. Η Απασχόληση και τα Εισοδήματα εκτοξεύτηκαν κι οι Αποταμιεύσεις συσσωρεύτηκαν. Όταν σταμάτησαν οι Εισροές Κεφαλαίων, οι Τιμές των Περιουσιακών Στοιχείων στην Ελλάδα έπεσαν, το ίδιο κι η Ζήτηση γιά Εργασία στον Τομέα των Κεφαλαιουχικών Αγαθών. Επιπλέον, με τον πλούτο των Νοικοκυριών να έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα ποσοστά των Μισθών, η Προσφορά Εργασίας μειώθηκε. Έτσι, η Ελλάδα, από εκεί που ανθούσε, βρέθηκε να βουλιάζει. Η Ανάκαμψη της Οικονομίας μας αργεί, διότι με τον Ανταγωνισμό αδύναμο, οι Επιχειρηματίες δεν βιάστηκαν να προσλάβουν τους Ανέργους. Όταν ξεκίνησε η Ανάκαμψη, η πολιτική αναστάτωση του περασμένου Φθινοπώρου σκότωσε την εμπιστοσύνη εν τη γενέσει της. Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερα από Αναδιάρθρωση, ελάφρυνση του Χρέους της. Εάν οι νέοι Έλληνες πρόκειται να έχουν μέλλον στη Χώρα μας, τόσο εκείνοι όσο και οι μεγαλύτεροί τους θα πρέπει να αναπτύξουμε τις Συμπεριφορές και τους Θεσμούς που συνιστούν μία Σύγχρονη Οικονομία, χωρίς αποκλεισμούς. Από την πλευρά της η Ε.Ε. να δει πέρα από τις απαραίτητες Μεταρρυθμίσεις στο Συνταξιοδοτικό Σύστημα της Ελλάδας, το Φορολογικό Καθεστώς και τις Συλλογικές Συμβάσεις. Μπορεί η Ελλάδα να έχει φτάσει στο απόγειο του Κορπορατισμού, όμως η Ιταλία κι η Γαλλία δεν είναι πολύ μακριά κι όχι πολύ πίσω από αυτές είναι η Γερμανία. Ολόκληρη η Ε.Ε. κι όχι μόνο η Ελλάδα, θα πρέπει να ξανασκεφτεί την Οικονομική της Φιλοσοφία.
