Η Πολιτική Λιτότητας, τα Μνημόνια, όπως ονομάζονται τα Επιχειρησιακά Σχέδια (Business plan) που επέβαλλε η Τρόικα στην Ελλάδα, έχουν αποτύχει παταγωδώς: τρομακτική υποχώρηση του ΑΕΠ, υψηλότερη κι από αυτήν της Μεγάλης Ύφεσης του 1930, δραματική αύξηση της Ανεργίας, συμπεριλαμβανομένης της Χρεοκοπίας χιλιάδων Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων, μη μείωση του Δημοσίου Χρέους και μη αύξηση της Ανταγωνιστικότητας,
Η συρρίκνωση της Ελληνικής Οικονομίας δεν θα διατηρηθεί επ’ άπειρον οπότε, Νομοτελειακά, θ' ακολουθήσει η Ανάπτυξη, από μία πάρα πολύ χαμηλή αφετηρία. Εκείνη τη στιγμή είναι αναμενόμενο ότι οι υποστηρικτές των Μνημονίων και της Τρόικας θα ξεσπάσουν σε ζητωκραυγές, ισχυριζόμενοι πως η Πολιτική τους στέφθηκε μ' επιτυχία, επομένως, χρειαζόταν απλά χρόνος κι υπομονή, γιά να έχουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα οι διαρθρωτικές αλλαγές. Δεν θ' αναφερθούν στις τεράστιες οικονομικές ζημίες που θα έχουν προκληθεί μέχρι τότε και στο ότι θ' απαιτηθούν πολλές δεκαετίες γιά να ξαναδημιουργηθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες Θέσεις Εργασίας, οι οποίες καταστράφηκαν μέσα σ' ελάχιστο χρονικό διάστημα. Επίσης, δεν θα γίνει κάποια αναφορά στην ανθρώπινη οδύνη, την οποία προκάλεσαν χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, τα εγκληματικά Μέτρα της Τρόικας ούτε στην εξαθλίωση χιλιάδων Πολιτών και στις αυτοκτονίες που προηγήθηκαν.
Η Τρόικα θ' αντισταθεί σθεναρά σε οποιαδήποτε προσπάθεια εκδίωξης της, πριν φέρει εις πέρας την Αποστολή της, μην διστάζοντας ακόμη και να οργανώσει εγκλήματα ή κι άλλου είδους προβοκάτσιες, γιά να τρομοκρατήσει την Κοινωνία, ώστε να μην αντιδράσει.
Είναι αδύνατον να μην κατανοούν οι Πολίτες ποιός ενορχηστρώνει και γιά ποιό σκοπό τις ύπουλες επιθέσεις εναντίον τους, πόσο μάλλον να επιτρέψουν την άλωση της Ελλάδας, αφού προηγηθεί η σχεδιαζόμενη από τους παρείσακτους Απορρύθμιση και κοινωνική κατάρρευση. Η έλευση του ΔΝΤ σε μία Χώρα προκαλεί ανάλογες καταστροφές μ' έναν πόλεμο, αφού διαλύει όλες τις Κοινωνικές Δομές, γκρεμίζει Νοσοκομεία και Σχολεία, λεηλατεί, εξαθλιώνει κι καταρρακώνει εκατομμύρια αθώους Πολίτες. Πόσο μάλλον όταν, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, συμμετέχει κι η Πρωσική Γερμανία, η οποία είναι κάτι παραπάνω από αμείλικτη, γεγονός που συμπεραίνεται εύκολα, από τον τρόπο που συμπεριφέρεται προς τους δικούς της Πολίτες. Επομένως, η κάθε ημέρα που περνά είναι πολύτιμη, αφού αντιστοιχεί με πολλούς μήνες, οι οποίοι θα χρειαστούν γιά να επουλωθούν οι πληγές μας.
Σε αυτά τα πλαίσια, εμείς οι Έλληνες θα πρέπει να έχουμε μία και μοναδική φροντίδα: με ποιόν τρόπο θα καταφέρουμε να διώξουμε την Τρόικα, χωρίς να προκαλέσουμε μιά ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή στη Χώρα μας, στον εαυτό μας, στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Οι άναρθρες κραυγές, οι ανώριμες επαναστατικές δηλώσεις εναντίον της Τρόικας και των Μνημονίων της, οι οποίες δεν στηρίζονται σε κάποιο ρεαλιστικά εφαρμόσιμο Σχέδιο εκδίωξης της, δεν έχουν αποτέλεσμα, μόνο βοηθούν στην εκτόνωση των Μαζών, διευκολύνοντας τους Εισβολείς, διαιωνίζοντας κι επιδεινώνοντας, το πρόβλημα. Οι κενές Αντιμνημονιακές ιαχές επιτρέπουν την ελεγχόμενη διαφυγή του ατμού από το καζάνι που βράζει, οπότε εμποδίζουν την έκρηξη της, παράλληλα δε λειτουργούν όπως στο παράδειγμα του βατράχου, ο οποίος συνηθίζει σιγά σιγά το ζεστό νερό, παρά το ότι γίνεται σταδιακά καυτό, με αποτέλεσμα να μην αντιδρά και να πεθαίνει ήρεμος.
Όλα όσα έχουν συμβεί μέχρι στιγμής, τεκμηριώνουν, με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, τα συμπεράσματα μας, αφού ημέρα με την ημέρα επιδεινώνονται τα Οικονομικά Μεγέθη της Πατρίδας μας, καθιστώντας όλο και πιό δύσκολη την επιδιόρθωση τους.
Σύμφωνα με την Τρόικα, η μείωση των Μισθών και του Κόστους παραγωγής θα είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση των Εξαγωγών, οπότε προβλεπόταν Ρυθμός Ανάπτυξης 0,7% το 2011, κι 1,1% το 2012. Στην πραγματικότητα όμως, η Ελλάδα βυθίστηκε σε μία τρομακτική Ύφεση της τάξης του -7,1% το 2011 και -6,4% το 2012, η οποία συνεχίζεται και το 2013 (-3,8%). Οι προβλέψεις γι' Ανάπτυξη στηριζόταν στην εσφαλμένη υπόθεση ότι στην περίπτωση που το Κράτος μειώνει τις Δαπάνες του κατά 1 €, το ΑΕΠ περιορίζεται κατά 0,50 €, στην έννοια του πολλαπλασιαστή, γιά τον οποίο παραδέχθηκε το ΔΝΤ το λάθος του. Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, η μείωση των Δαπανών του Δημοσίου κατά 1 € περιορίζει το ΑΕΠ μεταξύ 2,5 € και 3,6 €, κάτι που δεν οφειλόταν σε λανθασμένη εκτίμηση του ΔΝΤ, το οποίο υποστηρίζεται από τους 10.000 Οικονομολόγους της Παγκόσμιας Τράπεζας. Σε κάθε περίπτωση, όποιες κι αν ήταν οι πραγματικές προθέσεις του ΔΝΤ, οι Μισθοί στην Ελλάδα μειώθηκαν δραματικά, οι Φόροι εκτοξεύθηκαν στα ύψη, η Ανεργία κλιμακώθηκε ραγδαία κι η Κατανάλωση κατέρρευσε. Οπότε, οι Εξαγωγές δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξισορροπήσουν τη μείωση της Εσωτερικής Ζήτησης, όπως ισχυριζόταν η Τρόικα.
Οι Επενδύσεις στην Ελλάδα, οι οποίες είχαν αυξηθεί σημαντικά τα 2 χρόνια που προηγήθηκαν της Κρίσης, κατέρρευσαν με τη σειρά τους, περιοριζόμενες κατά περίπου 34 δις €, σε σχέση με το 2007, φτάνοντας στο ναδίρ τους το πρώτο τρίμηνο του 2013, στα 25 δις €, το οποίο αποτελεί αρνητικό ρεκόρ γιά την Ελλάδα. Η αιτία της τεράστιας μείωσης των Επενδύσεων, η οποία επιδείνωσε τα Οικονομικά Μεγέθη της Ελλάδας, ήταν η μείωση της Ζήτησης, ως αποτέλεσμα του περιορισμού των Μισθών, της αύξησης των Φόρων, της Ανεργίας κλπ, αφού κανένας δεν επενδύει σε μία Χώρα στην οποία οι προοπτικές πώλησης των Προϊόντων που παράγει γίνονται συνεχώς πιό αρνητικές. Η Κατανάλωση στην Ελλάδα, ένας από τους σημαντικότερους Πυλώνες του ΑΕΠ της, μειώθηκε από τις αρχές του 2010 κατά 30 δις € – ενώ οι Εξαγωγές, ο μοναδικός Τομέας που παρουσίασε παροδική αύξηση κατά 8 δις €, δεν μπόρεσαν να καλύψουν τη μείωση των Δημοσίων Δαπανών κατά 13 δις € στο ίδιο χρονικό διάστημα. Επομένως, ήταν νομοτελειακή η κατάρρευση του ΑΕΠ, ακόμη και συγκριτικά με τις άλλες Χώρες του Νότου. Προφανώς δε, ήταν εκ των προτέρων γνωστή αυτή η εξέλιξη στους Εισβολείς, αφού είχαν ακριβή γνώση των συστατικών του ελληνικού ΑΕΠ, όπως ο κάθε αρχάριος Οικονομολόγος, γεγονός που σημαίνει πως δεν επρόκειτο γιά λάθος, αλλά γιά μία σκόπιμη ενέργεια.
Η κατακόρυφη αύξηση της Ανεργίας δεν ήταν το μοναδικό μεγάλο κακό που προκλήθηκε στην Ελλάδα, όσον αφορά τον Τομέα Εργασία. Τρομακτική ήταν η εξέλιξη του ποσοστού των δυνητικά Εργαζομένων: του αριθμού των Εργαζομένων ηλικίας μεταξύ 20 και 64 ετών, διαιρουμένου με τον συνολικό πληθυσμό της ίδιας ηλικίας (employment-to-population-ratio). Όταν το ποσοστό αυτό υπερβαίνει το 70%, τότε η Οικονομία χαρακτηρίζεται ως εξαιρετικά Αναπτυγμένη. Όταν το ποσοστό είναι μικρότερο του 50%, η Οικονομία κατατάσσεται στις Αναπτυσσόμενες, ενώ δείκτες χαμηλότερους του 50% έχουν κυρίως ο Χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής, στις οποίες οι Θέσεις Εργασίας είναι αρκετά περιορισμένες. Αυτό το ποσοστό, από 66,5% γιά την Ελλάδα το 2008, μειώθηκε ραγδαία στο 55,3% το 2012 (Πίνακας Eurostaat), καθώς επίσης στο 49,1% στο πρώτο τρίμηνο του 2013, γεγονός που σημαίνει ότι, η Οικονομία της Ελλάδας καταρρέει μ' επικίνδυνα γρήγορο ρυθμό. Γιά παράδειγμα, με τον Πληθυσμό της Ελλάδας να είναι περίπου 10.815.000, ο αριθμός των δυνητικά Εργαζομένων το 2008, αυτών που θα μπορούσαν να εργασθούν, ήταν 7.192.000. Το 2013 υπολογίζεται στα 5.310.000, ήτοι μικρότερος κατά 1.882.000 άτομα, γεγονός που συνιστά έναν αφύσικα μικρό αριθμό γιά μιά Αναπτυγμένη Χώρα.
Όλ' αυτά συνιστούν μιά άνευ προηγουμένου καταστροφή, ειδικά γιά το 1,9 εκ. Πολίτες, οι οποίοι ουσιαστικά οδηγήθηκαν στο περιθώριο, θάφτηκαν δηλαδή ζωντανοί από την Τρόικα, αντί να πεθάνουν σε έναν συμβατικό πόλεμο. Εάν δε συνυπολογίσουμε την τεράστια πτώση όλων των Αξιών στην Ελλάδα, (Μετοχές, Ακίνητα κλπ.), η οποία πλησιάζει το 1 τρις €, πρόκειται γιά μία κατάσταση, η οποία δεν μπορεί να διορθωθεί μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Είναι ενδιαφέρουσα η πραγματική σταθμισμένη Συναλλαγματική Ισοτιμία του "Ελληνικού ευρώ", σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρώ, αφού, με τη βοήθεια της, καταρρέει εντελώς ο Μύθος της, ανάλογης με τις εγκληματικές μειώσεις των Μισθών, αύξησης της Ανταγωνιστικότητας της Χώρας μας. Η Πραγματική Ισοτιμία του Ελληνικού ευρώ δεν άλλαξε ουσιαστικά καθόλου, αφού διαμορφώθηκε τον Ιούλιο του 2013 στο 99,6, έναντι 100 του Ιανουαρίου του 2008. Αυτό σημαίνει πως -παρόλο που οι Μισθοί και το Κόστος Παραγωγής μειώθηκαν αρκετά στην Ελλάδα- θα έπρεπε ν' αυξηθεί αισθητά η Ανταγωνιστικότητα της, όμως, δεν υπήρξε καμία συγκριτική καλυτέρευση, ενώ σε άλλες Χώρες ο Δείκτης REER μειώθηκε, οπότε αυξήθηκε η Ανταγωνιστικότητα τους, αν κι αυξήθηκε ξανά ο Δείκτης, οπότε μειώθηκε η Ανταγωνιστικότητα τους το 2013. Επομένως, η πολύκροτη Εσωτερική Υποτίμηση, με βάση την οποία θ' αυξανόταν η Ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, απέτυχε παταγωδώς. Κατ’ επέκταση, οι αιματηρές Θυσίες των Εργαζομένων ήταν περιττές, αφού δεν προσέφεραν απολύτως τίποτα στην Ελληνική Οικονομία, παρά το ότι καταδίκασαν χιλιάδες ανθρώπους στην Πείνα και στην Εξαθλίωση.
Οι Εξαγωγές της Ελλάδας αυξήθηκαν σε κάποιο βαθμό, μετά την κατάρρευση του 2010, ξεπερνώντας το προηγούμενο ύψος τους, αν κι ένα μεγάλο μέρος της αύξησης οφείλεται στα Πετρελαιοειδή, οπότε είναι ουσιαστικά τεχνητή και μη διατηρήσιμη. Εν τούτοις, η καλυτέρευση του Ισοζυγίου της οφείλεται κυρίως στη μείωση των Εισαγωγών, λόγω της ραγδαίας πτώσης των Εισοδημάτων των Ελλήνων (Μισθοί, Φόροι κλπ.), ενώ, όταν η Χώρα επιστρέψει στην Ανάπτυξη, θα επιστρέψουν και τα Ελλείμματα στο Ισοζύγιό της. Οι αιτίες, λόγω των οποίων δεν έχει αποτέλεσμα η Στρατηγική της Ανάπτυξης μέσω των Εξαγωγών, με τη βοήθεια των Χαμηλών Αμοιβών και του περιορισμού του Κόστους, είναι οι εξής:
1. Εν πρώτοις σε μία Χώρα όπως η Ελλάδα, οι Εξαγωγές της οποίας αποτελούν ένα μικρό μόνο μέρος του ΑΕΠ της, συγκριτικά με την Εσωτερική Κατανάλωση, η μείωση των Εισοδημάτων των Πολιτών είναι καταστροφική, με αποτέλεσμα οι Εξαγωγές να μην μπορούν να ισορροπήσουν την κατάρρευση της Εσωτερικής Ζήτησης κι η Χώρα να βυθίζεται στην Ύφεση.
2. Δεύτερη αιτία είναι το ότι, σε μία Στρατηγική Ανάπτυξης μέσω της αύξησης των Εξαγωγών πρέπει να συμμετέχουν κι οι Εμπορικοί Εταίροι της Χώρας, κυρίως η Γερμανία, η οποία την επέβαλλε.
3. Τρίτη αιτία είναι τα έμμεσα αποτελέσματα των μειώσεων των Μισθών, με κυριότερο τον περιορισμό της Παραγωγικότητας των Εργαζομένων. Η μείωση της Παραγωγικότητας, λόγω της απροθυμίας των Εργαζομένων να προσπαθήσουν περισσότερο, όταν μειώνονται οι Αμοιβές τους, εξουδετερώνει τη μείωση του Κόστους Παραγωγής από τη μείωση των Μισθών. &
4. Μιά άλλη αιτία είναι η μείωση των Επενδύσεων, η οποία επιδεινώνει επίσης το Κόστος Παραγωγής.
Από την παραπάνω μικρή αναφορά στα τεράστια προβλήματα που δημιούργησε στην Πατρίδα μας η Πολιτική της Τρόικας, φαίνεται καθαρά πως η Ελλάδα δεν έχει μέλλον, όσο συνεχίζει ν' ακολουθεί αυτά που της επιβάλλονται, ενώ πολύ σύντομα θα καταρρεύσει, με ελάχιστες πιθανότητες ν' ανακτήσει κάποτε το προηγούμενο Βιοτικό της Επίπεδο. Επομένως, είναι απόλυτα αναγκαίο να συνταχθεί άμεσα ένα Ελληνικό Επιχειρηματικό Σςχέδιο (Business plan), το οποίο να στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις δυνάμεις της Ελλάδας. Το θέμα δεν είναι μόνο η σύνταξη του συγκεκριμένου Σχεδίου, βασικότερο στοιχείο του οποίου είναι η Βραχυπρόθεσμη Χρηματοδότηση της Χώρας, αν θα διώξουε την Τρόικα, αλλά και ποιά Πολιτική Παράταξη θα το εφαρμόσει. Στο Α.Κ.Ε. υπάρχουν ικανότατα Στελέχη, ορισμένα διεθνών δεξιοτήτων, ικανά ν' αναλάβουν πλήρη κι ορθολογιστική διακυβέρνηση κι όχι με Προγράμματα ασκήσεων επί χάρτου και Θεωρίες χωρίς αντίκρισμα.
Ο Γ.Γ.
