15-11-13 Η Γαλλία κι η Ολλανδία απέρριψαν

15-11-13 Η Γαλλία κι η Ολλανδία απέρριψαν με Δημοψήφισμα την προτεινόμενη Συνταγματική


24 Νοεμβρίου 2013 ·

Το 2005, δύο Ιδρυτικά Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Γαλλία κι η Ολλανδία, απέρριψαν με Δημοψήφισμα την προτεινόμενη Συνταγματική Συνθήκη της Ε.Ε. Δυό Ακροδεξιά Κόμματα από τις Χώρες αυτές, το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο και το Ολλανδικό Κόμμα για την Ελευθερία, έχουν τώρα σχηματίσει μία συμμαχία εν όψει των Εκλογών γιά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το Μάιο του 2014. Ελπίζουν να προσελκύσουν Κόμματα με παρόμοιες ιδέες από άλλες Χώρες της ΕΕ και να σχηματίσουν ένα κοινοβουλευτικό μπλοκ, αρκετά ισχυρό ώστε να σκοτώσει το τέρας της Ευρώπης, όπως έχει δηλώσει αναφερόμενος στην Ε.Ε. ο Geert Wilders, Ηγέτης του Κόμματος γιά την Ελευθερία. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η Γαλλία κι η Ολλανδία έχουν αναλάβει ηγετικό ρόλο σε αυτό το εγχείρημα κι οι δύο Χώρες είναι εν μέσω μίας βαθιάς κρίσης ταυτότητας που μεταλλάσσεται σε περιφρόνηση γιά την Ευρώπη, τους ξένους, τους Μετανάστες κι όλους όσους εκπροσωπούν το άλλο, το διαφορετικό. Αντιμετωπίζουν αύξηση στη λαϊκή καχυποψία απέναντι στις Παραδοσιακές Πολιτικές Ελίτ. Σε αυτό το περιβάλλον, οι επικείμενες Εκλογές γιά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φαίνονται κομμένες και ραμμένες γιά Εξτρεμιστικά Κόμματα, με τις πρόσφατες Δημόσιες Δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι το Εθνικό Μέτωπο θα βγει στην κορυφή στη Γαλλία. Οι Ευρωεκλογές αφήνουν αδιάφορους τους περισσότερους Πολίτες, γεγονός το οποίο μεταφράζεται σε χαμηλή προσέλευση Ψηφοφόρων, με εξαίρεση εκείνους που, εξαιτίας αυτού στο οποίο αντιτίθενται, επιθυμούν να εκφράσουν το θυμό και την αγανάκτησή τους με το status quo.
Η Marine Le Pen, η Ηγέτις του Εθνικού Μετώπου, είναι αποτελεσματική. Βασίζει την καμπάνια της σε ένα απλό μήνυμα: Η Ευρώπη είναι ενάντια στον Λαό, έτσι ο Λαός οφείλει να κινητοποιηθεί κατά της Ευρώπης. Με την επίφαση της Μετριοπάθειας, είναι πολύ πιό ελκυστική απ' ό,τι ο πατέρας της και πρώην Ηγέτης του Κόμματος, Jean-Marie Le Pen. Στρατηγική της είναι να εισέλθει στο κύριο ρεύμα της Γαλλικής Πολιτικής, αφήνοντας στο παρελθόν όλα τα ίχνη Αντισημιτισμού, παρουσιάζοντας μία νόμιμη εναλλακτική λύση αντί της παρακμιακής, Παραδοσιακής Δεξιάς, η οποία έχει υποστεί μία παρατεταμένη περίοδο εσωτερικής διαμάχης μετά την ήττα του Νικολά Σαρκοζί στις Προεδρικές Εκλογές του 2012.
Στην Ολλανδία, ο Wilders, περισσότερο ένα one-man show παρά Ηγέτης ενός πραγματικού Κόμματος, έχει ήδη συμμετάσχει στην Κυβέρνηση, προσδίδοντας έτσι μιά επίφαση νομιμότητας στην Le Pen, σχηματίζοντας συμμαχία μαζί της. Τα κύρια Αντιευρωπαϊκά Κόμματα της Δανίας και της Βρετανίας αρνήθηκαν ν' ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. Αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε μία συμφωνία με ένα Κόμμα το οποίο ήταν και παραμένει Αντισημιτικό στον πυρήνα του.
Αυτό που ενώνει τα Ακροδεξιά Κόμματα της Ευρώπης είναι παρόμοιο με αυτό που κρύβεται πίσω από την άνοδο του Κόμματος του Τσαγιού, στο εσωτερικό του Αμερικανικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος: συγκεκαλυμένος Ρατσισμός και ξενοφοβία. Παρά το γεγονός ότι οι Οπαδοί του Κόμματος του Τσαγιού, μιά Ομάδα η οποία, σύμφωνα με αρχική Δημοσκόπηση, αποτελείται από 89% λευκούς κι 1% μαύρους, υποστηρίζουν ότι έχουν αντιταχθεί πάνω απ’ όλα κατά των Κρατικών Δαπανών, δέχονται Κυβερνητική Βοήθεια γιά τον εαυτό τους. Αυτό που δε μπορούν να δεχθούν είναι έναν μαύρο Πρόεδρο και Κυβερνητικές Ααπάνες γι' άλλους.
Ομοίως, αν κι οι Λαϊκιστές της Ευρώπης χρησιμοποιούν την αντίθεσή τους στις Βρυξέλλες ως σημαία συσπείρωσης, η Ιδεολογία τους διατηρεί τον Αταβισμό που παρακίνησε τους προγόνους τους. Οι σημερινές Ακροδεξιές Δυνάμεις μπορεί να είναι περισσότερο Αντιμουσουλμανικές παρά Αντισημιτικές, ο Wilders μπορεί να είναι ειλικρινά υπέρ του Ισραήλ, ωστόσο διατηρούν την Αντιανθρωπιστική, κυνική και ρατσιστική Κοσμοθεωρία των προκατόχων τους στη δεκαετία του 1930.
Η Γαλλία δεν επιστρέφει στην Πολιτική της δεκαετίας του 1930, μόνο και μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι οι αναμνήσεις της Στρατιωτικής κι Ηθικής κατάρρευσης της χώρας το 1940 δεν έχουν ξεθωριάσει ακόμα. Αλλά, οι ακραίες ρατσιστικές επιθέσεις στην Υπουργό Δικαιοσύνης Christiane Taubira, η οποία είναι μαύρη, θα ήταν αδιανόητες σε προηγούμενες δεκαετίες. Σε όλη την Ευρώπη, η απώλεια των ταμπού κι η πεποίθηση ότι μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι θέλει και να προσβάλλει όποιον θέλει, έχει οδηγήσει σε αύξηση των ρατσιστικών περιστατικών, τα οποία έχουν απομονωθεί μόνο επιφανειακά. Η Ευρώπη δεν θα γίνει ξαφνικά Φασιστική. Ωστόσο, είναι επικίνδυνο να αγνοήσουμε όλα αυτά που πάνε στραβά ή ν' αποδώσουμε τις πρόσφατες εξελίξεις αποκλειστικά στις οικονομικές δυσκολίες και στην υψηλή Ανεργία. Να ληφθούν υπόψη και πιό θεμελιώδεις αιτίες, Πολιτικές κι Ηθικές. Γιά παράδειγμα, η Γερμανία τα πάει καλύτερα από άλλες Χώρες ως προς την αντίστασή της στον Λαϊκισμό, επειδή η Οικονομία της είναι ισχυρή κι η ιστορία της λειτουργεί ως μία μορφή εμβολιασμού. Οι Γερμανοί μπορούν να ευχαριστήσουν το θάρρος και την ικανότητα των Πολιτικών τους Ηγετών, συμπεριλαμβανομένων της Καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ και του προκατόχου της, Γκέρχαρντ Σρέντερ.
Η καλύτερη απάντηση στη σημερινή Συμμαχία των Λαϊκιστικών - Ρατσιστικών Κομμάτων είναι το θάρρος, η αποφασιστικότητα κι η σαφήνεια των θέσεων. Οποιαδήποτε Συμμαχία της επικρατούσας Τάξης των Συντηρητικών Κομμάτων με Ακροδεξιές Δυνάμεις θα αποδειχθεί εγγύηση ήττας, Ηθικής και Πολιτικής. Αυτό ίσχυε στο παρελθόν της Ευρώπης, όπως ισχύει και σήμερα γιά τους Ρεπουμπλικάνους των ΗΠΑ.