Συνοπτικά: ο κίνδυνος γιά την Οικονομία μας είναι η ακινησία ή η Υποβάθμιση εντός ευρώ. Η πραγματική αντίληψη της Κυβέρνησης γιά το μέλλον της Χώρας μας είναι αυτή που αποτυπώθηκε στη συζήτηση Τσίπρα-Κλίντον. Η Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου δεν διαμορφώνει πολιτικές προϋποθέσεις ανάτασης. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίον γίνεται αυτή τη στιγμή η εξέταση των Χαρτοφυλακίων των Δανείων που έχουν χορηγήσει οι Τράπεζες στις Επιχειρήσεις κι έχουμε Υπουργούς που χαίρονται επειδή κάθε μέρα εκτοξεύουν Φορολογικές κι Ασφαλιστικές απειλές. Θέλουμε να συσπειρωθούν στο Α.Κ.Ε. οι Δυνάμεις των Μικρομεσαίων.
Αναλυτικά: το 3ο Μνημόνιο δεν ήταν ούτε αναγκαίο ούτε αναπόφευκτο. Αν συγκρίνουμε πού είχε φτάσει η Χώρα τον Δεκέμβριο του 2014 και πού τον Οκτώβριο του 2015, βλέπουμε πολύ μεγάλες διαφορές σε όλα τα στοιχεία της Πραγματικής Οικονομίας, της Δημοσιονομικής Ισορροπίας κ.ο.κ. Ν.Δ. - ΠΑ.ΣΟ.Κ. με λάθη, με κενά, με αντιφάσεις, με μία σκληρή Αντιπολίτευση, με την Κοινωνία απέναντί τους σε πολύ μεγάλο βαθμό, με εσωτερικές διαφωνίες ως Κυβέρνηση Συνασπισμού, με τη Ν.Δ., το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη ΔΗΜ.ΑΡ. αρχικά και με Ν.Δ. - ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη συνέχεια, είχαν φτάσει σ’ ένα σημείο. Τώρα πάμε πιό πίσω. Διότι η Συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - ΑΝ.ΕΛ. δεν έχει πιά τη δυνατότητα Διαχείρισης των πραγμάτων, εσωτερικά και σε σχέση με τους Εταίρους. Οι Πολίτες κουράστηκαν. Κατάλαβαν σε πολύ μεγάλο βαθμό ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι αυτό που λέμε είναι σωστό, ότι αυτό που λέμε επαληθεύεται, επειδή υπάρχει, αναγκαστικά, μονόδρομος εντός Ευρωζώνης κι Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Συγκυβέρνηση με το να υιοθετήσει και να καταστήσει Πρωταγωνιστές της σημερινής εποχής ανθρώπους οι οποίοι είχαν διαπρέψει στις Κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ή το ν’ αναθέτει τη μάχη κατά της Διαπλοκής και της Διαφθοράς σε Στελέχη της Ν.Δ. της περιόδου 2004-2009, δεν είναι Ανανέωση, είναι προσβολή στην έννοια του νέου. Διότι, το παλιό δεν είναι κάτι πράγματι παλιό πάντοτε, είναι το διαφορετικό.
Η σύγκρουση μεταξύ νέου και παλιού είναι και σύγκρουση μεταξύ ημών και των άλλων. Δεν είναι ούτε ηλικιακό ούτε ζήτημα παραμονής σε θέσεις Εξουσίας. Είναι μία πάρα πολύ ωραία ετικέτα η οποία ισχύει παντού και πάντα. Θα έπρεπε να έχει προκύψει μία Κυβέρνηση ευρύτατης Εθνικής Συνεργασίας με τη Συμμετοχή όλων των Δυνάμεων που δηλώνουν Ευρωπαϊκές και αποδέχονται την παραμονή της Χώρας στο ευρώ.
Η Χώρα μας δεν χρειάζεται μικροκομματικές κινήσεις, όπως αυτές που έκανε ο Τσίπρας, που αγκαλιάστηκε με τον Καμένο στην Πλατεία Συντάγματος στην ενιαία συγκέντρωση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - ΑΝ.ΕΛ., που είναι πλέον ενιαίο μόρφωμα μίας Λαϊκιστικής αντίληψης. Η λύση, σε περίπτωση που αποτύχει αυτό το Σχήμα, είναι να επανέλθουμε στην Πρόταση γιά ένα Σχήμα ευρύτατης Συνεργασίας, στο οποίο δε χρειάζεται να είναι Υπουργοί παλιά Πολιτικά Στελέχη. Μπορεί να τπάρξει μία Κυβέρνηση στην οποία θα επιστρατευθούν κι άνθρωποι από την Κοινωνία, με μεγάλες ικανότητες, οι οποίοι να πιστεύουν σε κάτι και με την Πολιτική Στήριξη όλων των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, τώρα που κι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει γίνει Ευρωπαϊκό Κόμμα, να προχωρήσουμε αλλάζοντας την ατμόσφαιρα της Χώρας.
Έγινε η επιδείνωση, συνετελέσθη η βλάβη. Κατόπιν αυτού, έπρεπε ν’ αποτρέψουμε το χειρότερο. Υπάρχουν περιθώρια Διαπραγμάτευσης γιά τους Εφαρμοστικούς Νόμους. Όμως, δεν σημαίνει ότι θα σηκώνουν άλλοι το βάρος των λαθών, των επιλογών και των ανακολουθιών του Τσίπρα. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος γιά grexit, διότι έχουν αντιληφθεί πάρα πολύ καλά οι Ευρωπαίοι και γενικότερα οι Δυτικοί ότι ένα grexit θα προκαλούσε πραγματική Ανθρωπιστική Κρίση. Ο κίνδυνος λοιπόν δεν είναι το grexit, ο κίνδυνος είναι η ακινησία ή η Υποβάθμιση εντός ευρώ κι ο μεγάλος κίνδυνος γιά τη Χώρα τους επόμενους μήνες είναι να μην μπορέσουμε να κάνουμε καμιά θετικά ανοδική κίνηση, να μην ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος, να σερνόμαστε ως μιά ισοτονική γραμμή στο όριο της επιφάνειας λίγο πριν χαθούμε. Αυτό είναι το πάρα πολύ άσχημο. Η Οικονομική Επιχείρηση που έχει γίνει γιά τη Διάσωση (;) της Ελλάδας είναι η μεγαλύτερη στα Διεθνή Οικονομικά χρονικά. Έχουμε ένα Δάνειο το οποίο τώρα πιά προσεγγίζει τα 300 δις, έχουμε μιά Έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία, όσο κι αν μειωθεί, θα είναι συν πλην 100 δις. Δεν είναι μόνον το PSI, είναι κι ένα ακόμη μεγαλύτερο το OSI, δηλαδή μιά Επέμβαση στον Επίσημο Τομέα, στον Διεθνή Δημόσιο Τομέα, που κατέχει Ελληνικό Χρέος. Εκεί βελτιώθηκαν τα επιτόκια, βελτιώθηκε η Περίοδο Χάριτος, πάρθηκε μεγάλη περίοδος εξόφλησης: έχει μειωθεί το Χρέος σε Καθαρή παρούσα Αξία, άρα έχουν επιβαρυνθεί μέσω του PSI και του OSI, το οποίο το έχουμε λησμονήσει στην Ελλάδα.
Η Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου δεν διαμορφώνει πολιτικές προϋποθέσεις ανάτασης, κοινωνικές προϋποθέσεις και παραγωγικές προϋποθέσεις και δημιουργεί επιβαρύνσεις μέσα από άνοιγμα εσφαλμένων μετώπων, μέσα από μιά αμφιθυμία, η οποία είναι έκδηλη, που δεν επιτρέπει να έχει η Χώρα ένα Σχέδιο. Η πραγματική αντίληψη της Κυβέρνησης γιά το μέλλον της Χώρας είναι αυτή που αποτυπώθηκε στη συζήτηση Τσίπρα-Κλίντον στη Νέα Υόρκη, όπως μεταδόθηκε από το CNN. Αυτή η αμηχανία, η έλλειψη οράματος, η αδυναμία να δοθούν καθαρές απαντήσεις, η δυσκολία να πούμε ότι είμαστε μία Χώρα Φιλοαναπτυξιακή, Φιλοεπενδυτική, η αδυναμία να πει ο Τσίπρας ποιοί είναι οι Τομείς στους οποίους μπορούν να έρθουν άμεσες ξένες Επενδύσεις.
Ο Τσίπρας είχε αξιοποιήσει τη Δραχμοφιλία του Λαφαζάνη και της Λαϊκής Ενότητας γιά να εμφανιστεί ως ένα Κόμμα το οποίο είναι Αριστερό, Ανατρεπτικό κι Αντισυμβατικό. Έτσι, κατέλαβε την Εξουσία, τους απέβαλε, τους εξόντωσε και τελικά έχει μείνει στην Εξουσία χωρίς Ιδεολογικό και Πολιτικό περιεχόμενο. Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα Πολιτικής κ' Ιστορικής Ηθικής που έχει διαμορφωθεί, που έχει προκύψει.
Βεβαίως ο Τσίπρας ξέρει πάρα πολύ καλά ότι δεν έχει καμία αξιακή σχέση με την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία κι αυτό το ξέρουν και οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες.
Με όλ' αυτά, θέλουμε να συσπειρωθούν στο Α.Κ.Ε. οι Δυνάμεις των Μικρομεσαίων.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Βασίλειος Γκίκας
Αναλυτικά: το 3ο Μνημόνιο δεν ήταν ούτε αναγκαίο ούτε αναπόφευκτο. Αν συγκρίνουμε πού είχε φτάσει η Χώρα τον Δεκέμβριο του 2014 και πού τον Οκτώβριο του 2015, βλέπουμε πολύ μεγάλες διαφορές σε όλα τα στοιχεία της Πραγματικής Οικονομίας, της Δημοσιονομικής Ισορροπίας κ.ο.κ. Ν.Δ. - ΠΑ.ΣΟ.Κ. με λάθη, με κενά, με αντιφάσεις, με μία σκληρή Αντιπολίτευση, με την Κοινωνία απέναντί τους σε πολύ μεγάλο βαθμό, με εσωτερικές διαφωνίες ως Κυβέρνηση Συνασπισμού, με τη Ν.Δ., το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη ΔΗΜ.ΑΡ. αρχικά και με Ν.Δ. - ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη συνέχεια, είχαν φτάσει σ’ ένα σημείο. Τώρα πάμε πιό πίσω. Διότι η Συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - ΑΝ.ΕΛ. δεν έχει πιά τη δυνατότητα Διαχείρισης των πραγμάτων, εσωτερικά και σε σχέση με τους Εταίρους. Οι Πολίτες κουράστηκαν. Κατάλαβαν σε πολύ μεγάλο βαθμό ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι αυτό που λέμε είναι σωστό, ότι αυτό που λέμε επαληθεύεται, επειδή υπάρχει, αναγκαστικά, μονόδρομος εντός Ευρωζώνης κι Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Συγκυβέρνηση με το να υιοθετήσει και να καταστήσει Πρωταγωνιστές της σημερινής εποχής ανθρώπους οι οποίοι είχαν διαπρέψει στις Κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ή το ν’ αναθέτει τη μάχη κατά της Διαπλοκής και της Διαφθοράς σε Στελέχη της Ν.Δ. της περιόδου 2004-2009, δεν είναι Ανανέωση, είναι προσβολή στην έννοια του νέου. Διότι, το παλιό δεν είναι κάτι πράγματι παλιό πάντοτε, είναι το διαφορετικό.
Η σύγκρουση μεταξύ νέου και παλιού είναι και σύγκρουση μεταξύ ημών και των άλλων. Δεν είναι ούτε ηλικιακό ούτε ζήτημα παραμονής σε θέσεις Εξουσίας. Είναι μία πάρα πολύ ωραία ετικέτα η οποία ισχύει παντού και πάντα. Θα έπρεπε να έχει προκύψει μία Κυβέρνηση ευρύτατης Εθνικής Συνεργασίας με τη Συμμετοχή όλων των Δυνάμεων που δηλώνουν Ευρωπαϊκές και αποδέχονται την παραμονή της Χώρας στο ευρώ.
Η Χώρα μας δεν χρειάζεται μικροκομματικές κινήσεις, όπως αυτές που έκανε ο Τσίπρας, που αγκαλιάστηκε με τον Καμένο στην Πλατεία Συντάγματος στην ενιαία συγκέντρωση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - ΑΝ.ΕΛ., που είναι πλέον ενιαίο μόρφωμα μίας Λαϊκιστικής αντίληψης. Η λύση, σε περίπτωση που αποτύχει αυτό το Σχήμα, είναι να επανέλθουμε στην Πρόταση γιά ένα Σχήμα ευρύτατης Συνεργασίας, στο οποίο δε χρειάζεται να είναι Υπουργοί παλιά Πολιτικά Στελέχη. Μπορεί να τπάρξει μία Κυβέρνηση στην οποία θα επιστρατευθούν κι άνθρωποι από την Κοινωνία, με μεγάλες ικανότητες, οι οποίοι να πιστεύουν σε κάτι και με την Πολιτική Στήριξη όλων των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, τώρα που κι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει γίνει Ευρωπαϊκό Κόμμα, να προχωρήσουμε αλλάζοντας την ατμόσφαιρα της Χώρας.
Έγινε η επιδείνωση, συνετελέσθη η βλάβη. Κατόπιν αυτού, έπρεπε ν’ αποτρέψουμε το χειρότερο. Υπάρχουν περιθώρια Διαπραγμάτευσης γιά τους Εφαρμοστικούς Νόμους. Όμως, δεν σημαίνει ότι θα σηκώνουν άλλοι το βάρος των λαθών, των επιλογών και των ανακολουθιών του Τσίπρα. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος γιά grexit, διότι έχουν αντιληφθεί πάρα πολύ καλά οι Ευρωπαίοι και γενικότερα οι Δυτικοί ότι ένα grexit θα προκαλούσε πραγματική Ανθρωπιστική Κρίση. Ο κίνδυνος λοιπόν δεν είναι το grexit, ο κίνδυνος είναι η ακινησία ή η Υποβάθμιση εντός ευρώ κι ο μεγάλος κίνδυνος γιά τη Χώρα τους επόμενους μήνες είναι να μην μπορέσουμε να κάνουμε καμιά θετικά ανοδική κίνηση, να μην ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος, να σερνόμαστε ως μιά ισοτονική γραμμή στο όριο της επιφάνειας λίγο πριν χαθούμε. Αυτό είναι το πάρα πολύ άσχημο. Η Οικονομική Επιχείρηση που έχει γίνει γιά τη Διάσωση (;) της Ελλάδας είναι η μεγαλύτερη στα Διεθνή Οικονομικά χρονικά. Έχουμε ένα Δάνειο το οποίο τώρα πιά προσεγγίζει τα 300 δις, έχουμε μιά Έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία, όσο κι αν μειωθεί, θα είναι συν πλην 100 δις. Δεν είναι μόνον το PSI, είναι κι ένα ακόμη μεγαλύτερο το OSI, δηλαδή μιά Επέμβαση στον Επίσημο Τομέα, στον Διεθνή Δημόσιο Τομέα, που κατέχει Ελληνικό Χρέος. Εκεί βελτιώθηκαν τα επιτόκια, βελτιώθηκε η Περίοδο Χάριτος, πάρθηκε μεγάλη περίοδος εξόφλησης: έχει μειωθεί το Χρέος σε Καθαρή παρούσα Αξία, άρα έχουν επιβαρυνθεί μέσω του PSI και του OSI, το οποίο το έχουμε λησμονήσει στην Ελλάδα.
Η Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου δεν διαμορφώνει πολιτικές προϋποθέσεις ανάτασης, κοινωνικές προϋποθέσεις και παραγωγικές προϋποθέσεις και δημιουργεί επιβαρύνσεις μέσα από άνοιγμα εσφαλμένων μετώπων, μέσα από μιά αμφιθυμία, η οποία είναι έκδηλη, που δεν επιτρέπει να έχει η Χώρα ένα Σχέδιο. Η πραγματική αντίληψη της Κυβέρνησης γιά το μέλλον της Χώρας είναι αυτή που αποτυπώθηκε στη συζήτηση Τσίπρα-Κλίντον στη Νέα Υόρκη, όπως μεταδόθηκε από το CNN. Αυτή η αμηχανία, η έλλειψη οράματος, η αδυναμία να δοθούν καθαρές απαντήσεις, η δυσκολία να πούμε ότι είμαστε μία Χώρα Φιλοαναπτυξιακή, Φιλοεπενδυτική, η αδυναμία να πει ο Τσίπρας ποιοί είναι οι Τομείς στους οποίους μπορούν να έρθουν άμεσες ξένες Επενδύσεις.
Ο Τσίπρας είχε αξιοποιήσει τη Δραχμοφιλία του Λαφαζάνη και της Λαϊκής Ενότητας γιά να εμφανιστεί ως ένα Κόμμα το οποίο είναι Αριστερό, Ανατρεπτικό κι Αντισυμβατικό. Έτσι, κατέλαβε την Εξουσία, τους απέβαλε, τους εξόντωσε και τελικά έχει μείνει στην Εξουσία χωρίς Ιδεολογικό και Πολιτικό περιεχόμενο. Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα Πολιτικής κ' Ιστορικής Ηθικής που έχει διαμορφωθεί, που έχει προκύψει.
Βεβαίως ο Τσίπρας ξέρει πάρα πολύ καλά ότι δεν έχει καμία αξιακή σχέση με την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία κι αυτό το ξέρουν και οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες.
Με όλ' αυτά, θέλουμε να συσπειρωθούν στο Α.Κ.Ε. οι Δυνάμεις των Μικρομεσαίων.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Βασίλειος Γκίκας
