Ίδιον των Ελλήνων της Αρχαιότητας ήταν η συνύφανση Πολιτικής Θεωρίας και Πράξης. Όσο καλλιεργούσαν σε βάθος την Πολιτική Θεωρία, την Πολιτική Θεώρηση των Πραγμάτων, τόσο αποδεικνύονταν ικανοί να παράγουν Αληθινή Πολιτική Πράξη κι αντίστροφα. Η Πολιτική Θεωρία είχε ως βάση την Πολιτική Φιλοσοφία. Η συστηματική ανάπτυξη της τελευταίας συνέβαλε τα μέγιστα στο να πλημυρίσει ο Αρχαίος Κόσμος από τα πολύ δυνατά κείμενα των Αττικών Ρητόρων, των Ιστορικών, των Λογογράφων, των Ποιητών κ.α. Η Πολιτική Φιλοσοφία, από άποψη Αρχής, δεν καλλιεργήθηκε ως ένας ιδιαίτερος Κλάδος ή Κατεύθυνση της Φιλοσοφίας, ήταν αυτή ταύτη η Φιλοσοφική Σκέψη, που δεν ξεχώριζε τον εαυτό της από την Πολιτική. Καθ’ όλη την ιστορική της εξέλιξη η Φιλοσοφία δεν έπαψε να συνδέεται με την Πολιτική ως Σκέψη της Πόλης. Γι’ αυτό και το σύνολο των Φιλοσοφικών Θεωριών, έμμεσα ή άμεσα, διεκδικούσαν μία πολιτική προτεραιότητα. Μία τέτοια προτεραιότητα χαρακτήριζε όλο το Φιλοσοφικό έργο του Πλάτωνα. Χαρακτηριστικό της Πλατωνικής Πολιτικής Σκέψης -αυτό της χάρισε μοναδική πρωτοτυπία στο διηνεκές του χρόνου- ήταν ότι εξαρτούσε το Αληθές του Πολιτικού εν όλω από την Πολιτική Αρετή: από την ικανότητα της Κοινωνίας και της Πολιτείας του Ανθρώπου να διευθύνει με Αυτονομία και παραδειγματική Φρόνηση τα του Οίκου της.
Η εφαρμογή της Πολιτικής Αρετής δεν εξαρτάται απλώς από τη Βούληση του Πολιτικού, διότι Βούληση Μηδενισμού διαθέτει κι ο φαύλος, ο κίβδηλος Πολιτικός. Απτό παράδειγμα οι κατά καιρούς διάφοροι, που στελεχώνουν τον Εξουσιαστικό Μηχανισμό της σημερινής Ελλάδας: με Βούληση διαλύουν και ξεπουλούν ό,τι έχει απομείνει όρθιο από την Πατρίδα. Ούτε εξαρτάται από μία κατασκευασμένη Συντεχνιακά, Κοινότητα ανθρώπων. Εξαρτάται κυρίως από τη διεκδίκηση της Υπέρτατης Γνώσης, όχι ως Εξουσιαστικής Δοκησισοφίας, αλλά ως καταστροφής του επιχρίσματος της Πολιτικής Απάτης κι ως Διαλεκτικού Λόγου, που θα αφυπνίζει τις Μάζες και θα τις καθιστά ικανές ν' αποκτούν Αυτοσυνείδηση, ν' αποβάλλουν έτσι τη μοίρα της Μάζας και να γίνονται Οδηγοί του εαυτού τους. Ένας τέτοιος Λόγος δεν διδάσκει στους άλλους την Πολιτική -διότι δεν αεροβατεί ως Παντογνώστης- ή δεν την ασκεί εν ονόματι των άλλων ως Πεφωτισμένος, αλλά διδάσκοντας κι ασκώντας την Πολιτική μετασχηματίζεται κι ο ίδιος σε δύναμη άρνησης του Κακού, άρνησης της πολιτικής πλεκτάνης και των εισαγομένων Ηγετών. Γίνεται Μέτρο όλων των Πραγμάτων, Μέτρο και γιά τα όρια του εαυτού του, έτσι ώστε να ξεσκλαβώνεται ο Νους και κανείς να μην επωμίζεται τον ρόλο του Αγελαίου ή του Καθοδηγητή.
Χαράσσοντας μία τέτοια Φιλοσοφική Γραμμή, καθιστούμε το Πολιτικό Ζήτημα και Σύστημα Εμπρόσωπο, όχι Απρόσωπο, όχι σαθρό. Συμβαίνει στους καιρούς μας θλιβερές ασημαντότητες της Πολιτικής να κατέχονται από τέτοια Μεγαλομανία, ώστε να ταυτίζουν το Γενικό Συμφέρον με τις δικές τους Ιδεοληψίες γιά Πρωτεία, να ξεγελούν το Πλήθος με κενόδοξες ρητορείες περί Δικαιοσύνης, Κοινωνικής Ισότητας κ.λπ. και στην άσκηση της Εξουσίας ν' αποδεικνύονται ως η πιό αδίστακτη Ολιγαρχία του Πολιτικού Ωφελιμισμού και της Πολιτικής αΑυρτείας. Η Εξουσία δεν είναι Αυτοσκοπός, αλλά υπηρετεί έναν ανώτερο Σκοπό: τη Συνοχή και την Ευδαιμονία της Πολιτείας. Αυτό το χαρακτηριστικό της ιδιάζει στους αληθινούς Πολιτικούς Φιλοσόφους, σε αντίθεση με τους Αγύρτες: ενώ οι δεύτεροι απολαμβάνουν την Εξουσία, οι πρώτοι απλώς την υποφέρουν, δηλαδή σηκώνουν το Φορτίο της Διακυβέρνησης γιά το καλό της Πολιτείας κι όχι γιά τη δική τους καλοπέραση.
Οι φαύλοι Πολιτικοί είναι Μέλη Πολιτικών Συνασπισμών κι οι Εκλεκτοί τους που διψούν γι' ανάληψη Δημόσιων Αξιωμάτων και γι' αύξηση μέσω αυτών της Περιουσίας τους, γι' αστόχαστες αντιλογίες μέσα στη Βουλή και τόσα άλλα παρόμοια, αδιαφορώντας αν τα πράγματα στην Ελλάδα πορεύονται καλά ή κακά. Η αλήθεια, δεν βρίσκεται στις φλυαρίες που ακούγονται εντός κι εκτός Βουλής από τους Δοκησίσοφους Πολιτικούς, αλλά στην Οντολογική της Θεμελίωση σε σχέση με την Εξουσία: π.χ. τι είναι η Εξουσία και κατά πόσο η μιά ή η άλλη μορφή άσκησής της ταιριάζει στην Ουσία του Ανθρώπου.
Ο Πολιτικός Φιλόσοφος δεν θέλει να βλέπει και ν' ακούει ό,τι έχει σχέση με τις μικρότητες των φαύλων Πολιτικών. Όταν, για παράδειγμα, τους ακούει να εγκωμιάζουν τον έναν ή τον άλλο Πολιτικό ή Πολιτειακό Παράγοντα, νομίζει πως ακούει να μακαρίζουν κανένα ποιμένα, όπως χοιροβοσκό ή βουκόλο που αρμέγει πολύ γάλα ( Θεαίτητος 174d). Ο ίδιος ο Πολιτικός Φιλόσοφος φαντάζει, για όλους αυτούς, ξένο σώμα. Όμως βρίσκεται στο κέντρο της γης. Μέσα στην ατελή Πολιτεία που υποχρεώνεται να ζήσει, μπορεί να μην του παραχωρείται χώρος αντάξιος του, ωστόσο είναι ο μόνος που μπορεί να εγγυάται τη ριζική αλλαγή της Φαύλης Πολιτείας, επειδή μετέχει στον άτοπο τόπο, στον Νοητό Χώρο των Καθαρών Ιδεών: στηρίζεται στη Διαλεκτική Σκέψη κι έτσι αίρεται πάνω από τη μικρόψυχη κατάσταση του Φιλόνικου και του Φιλοκερδούς. Συναφώς δεν εκπίπτει στην Τάξη των Επαγγελματιών, Κηφήνων, Πολιτικών που δημαγωγούν και κολακεύουν τον Λαό, υποκινώντας τον συγχρόνως σε κάθε είδους βιαιοπραγίες. Ο αληθινός Πολιτικός Φιλόσοφος δεν ενδιαφέρεται γιά χλιδή. Εάν, παρά ταύτα, οι Πολιτικοί Φιλόσοφοι κυβερνήσουν, κυβερνούν διότι είναι ντροπή ν' αφήνουν τους χειρότερους να νέμονται την Εξουσία προς ίδιον όφελος. Οι Πολιτικοί Φιλόσοφοι, είναι εκείνοι που έχουν αντικρίσει το Αγαθό καθαυτό, δηλαδή έχουν μυηθεί σε έναν ανώτερο τρόπο ζωής, αντιμετωπίζουν τη θορυβώδη Πολιτική με το ν' αναλάβουν τη Διακυβέρνηση, υπηρετούν το Κοινό Καλό κι αφού διαμορφώσουν τα κατάλληλα Πρότυπα Πολιτών γιά Υπηρέτηση του Κοινού Καλού εγκαταλείπουν την Εξουσία, αν η άσκηση της δεν θα τους τιμά, αλλά είναι αναπόφευκτη γιά ένα ορισμένο διάστημα.
Η εφαρμογή της Πολιτικής Αρετής δεν εξαρτάται απλώς από τη Βούληση του Πολιτικού, διότι Βούληση Μηδενισμού διαθέτει κι ο φαύλος, ο κίβδηλος Πολιτικός. Απτό παράδειγμα οι κατά καιρούς διάφοροι, που στελεχώνουν τον Εξουσιαστικό Μηχανισμό της σημερινής Ελλάδας: με Βούληση διαλύουν και ξεπουλούν ό,τι έχει απομείνει όρθιο από την Πατρίδα. Ούτε εξαρτάται από μία κατασκευασμένη Συντεχνιακά, Κοινότητα ανθρώπων. Εξαρτάται κυρίως από τη διεκδίκηση της Υπέρτατης Γνώσης, όχι ως Εξουσιαστικής Δοκησισοφίας, αλλά ως καταστροφής του επιχρίσματος της Πολιτικής Απάτης κι ως Διαλεκτικού Λόγου, που θα αφυπνίζει τις Μάζες και θα τις καθιστά ικανές ν' αποκτούν Αυτοσυνείδηση, ν' αποβάλλουν έτσι τη μοίρα της Μάζας και να γίνονται Οδηγοί του εαυτού τους. Ένας τέτοιος Λόγος δεν διδάσκει στους άλλους την Πολιτική -διότι δεν αεροβατεί ως Παντογνώστης- ή δεν την ασκεί εν ονόματι των άλλων ως Πεφωτισμένος, αλλά διδάσκοντας κι ασκώντας την Πολιτική μετασχηματίζεται κι ο ίδιος σε δύναμη άρνησης του Κακού, άρνησης της πολιτικής πλεκτάνης και των εισαγομένων Ηγετών. Γίνεται Μέτρο όλων των Πραγμάτων, Μέτρο και γιά τα όρια του εαυτού του, έτσι ώστε να ξεσκλαβώνεται ο Νους και κανείς να μην επωμίζεται τον ρόλο του Αγελαίου ή του Καθοδηγητή.
Χαράσσοντας μία τέτοια Φιλοσοφική Γραμμή, καθιστούμε το Πολιτικό Ζήτημα και Σύστημα Εμπρόσωπο, όχι Απρόσωπο, όχι σαθρό. Συμβαίνει στους καιρούς μας θλιβερές ασημαντότητες της Πολιτικής να κατέχονται από τέτοια Μεγαλομανία, ώστε να ταυτίζουν το Γενικό Συμφέρον με τις δικές τους Ιδεοληψίες γιά Πρωτεία, να ξεγελούν το Πλήθος με κενόδοξες ρητορείες περί Δικαιοσύνης, Κοινωνικής Ισότητας κ.λπ. και στην άσκηση της Εξουσίας ν' αποδεικνύονται ως η πιό αδίστακτη Ολιγαρχία του Πολιτικού Ωφελιμισμού και της Πολιτικής αΑυρτείας. Η Εξουσία δεν είναι Αυτοσκοπός, αλλά υπηρετεί έναν ανώτερο Σκοπό: τη Συνοχή και την Ευδαιμονία της Πολιτείας. Αυτό το χαρακτηριστικό της ιδιάζει στους αληθινούς Πολιτικούς Φιλοσόφους, σε αντίθεση με τους Αγύρτες: ενώ οι δεύτεροι απολαμβάνουν την Εξουσία, οι πρώτοι απλώς την υποφέρουν, δηλαδή σηκώνουν το Φορτίο της Διακυβέρνησης γιά το καλό της Πολιτείας κι όχι γιά τη δική τους καλοπέραση.
Οι φαύλοι Πολιτικοί είναι Μέλη Πολιτικών Συνασπισμών κι οι Εκλεκτοί τους που διψούν γι' ανάληψη Δημόσιων Αξιωμάτων και γι' αύξηση μέσω αυτών της Περιουσίας τους, γι' αστόχαστες αντιλογίες μέσα στη Βουλή και τόσα άλλα παρόμοια, αδιαφορώντας αν τα πράγματα στην Ελλάδα πορεύονται καλά ή κακά. Η αλήθεια, δεν βρίσκεται στις φλυαρίες που ακούγονται εντός κι εκτός Βουλής από τους Δοκησίσοφους Πολιτικούς, αλλά στην Οντολογική της Θεμελίωση σε σχέση με την Εξουσία: π.χ. τι είναι η Εξουσία και κατά πόσο η μιά ή η άλλη μορφή άσκησής της ταιριάζει στην Ουσία του Ανθρώπου.
Ο Πολιτικός Φιλόσοφος δεν θέλει να βλέπει και ν' ακούει ό,τι έχει σχέση με τις μικρότητες των φαύλων Πολιτικών. Όταν, για παράδειγμα, τους ακούει να εγκωμιάζουν τον έναν ή τον άλλο Πολιτικό ή Πολιτειακό Παράγοντα, νομίζει πως ακούει να μακαρίζουν κανένα ποιμένα, όπως χοιροβοσκό ή βουκόλο που αρμέγει πολύ γάλα ( Θεαίτητος 174d). Ο ίδιος ο Πολιτικός Φιλόσοφος φαντάζει, για όλους αυτούς, ξένο σώμα. Όμως βρίσκεται στο κέντρο της γης. Μέσα στην ατελή Πολιτεία που υποχρεώνεται να ζήσει, μπορεί να μην του παραχωρείται χώρος αντάξιος του, ωστόσο είναι ο μόνος που μπορεί να εγγυάται τη ριζική αλλαγή της Φαύλης Πολιτείας, επειδή μετέχει στον άτοπο τόπο, στον Νοητό Χώρο των Καθαρών Ιδεών: στηρίζεται στη Διαλεκτική Σκέψη κι έτσι αίρεται πάνω από τη μικρόψυχη κατάσταση του Φιλόνικου και του Φιλοκερδούς. Συναφώς δεν εκπίπτει στην Τάξη των Επαγγελματιών, Κηφήνων, Πολιτικών που δημαγωγούν και κολακεύουν τον Λαό, υποκινώντας τον συγχρόνως σε κάθε είδους βιαιοπραγίες. Ο αληθινός Πολιτικός Φιλόσοφος δεν ενδιαφέρεται γιά χλιδή. Εάν, παρά ταύτα, οι Πολιτικοί Φιλόσοφοι κυβερνήσουν, κυβερνούν διότι είναι ντροπή ν' αφήνουν τους χειρότερους να νέμονται την Εξουσία προς ίδιον όφελος. Οι Πολιτικοί Φιλόσοφοι, είναι εκείνοι που έχουν αντικρίσει το Αγαθό καθαυτό, δηλαδή έχουν μυηθεί σε έναν ανώτερο τρόπο ζωής, αντιμετωπίζουν τη θορυβώδη Πολιτική με το ν' αναλάβουν τη Διακυβέρνηση, υπηρετούν το Κοινό Καλό κι αφού διαμορφώσουν τα κατάλληλα Πρότυπα Πολιτών γιά Υπηρέτηση του Κοινού Καλού εγκαταλείπουν την Εξουσία, αν η άσκηση της δεν θα τους τιμά, αλλά είναι αναπόφευκτη γιά ένα ορισμένο διάστημα.
