Η Ελληνική Σοφία δεν είναι Μεσογειακή, αλλά αντί-Μεσογειακή. Ο Ελληνικός Πολιτισμός -ιδεώδες που δεν στηρίζεται σε Φυλή- δεν είναι απλώς διαφορετικός, αλλά εντελώς αντιθετικός προς οποιονδήποτε Πολιτισμό της εποχής ή του χώρου του. Η Πόλη δεν είναι Αφρικανικής ούτε Ασιατικής εμπνεύσεως, αλλά Θεσμός σε σκόπιμη αντίθεση με τις ανατολικές προσεγγίσεις στη Διακυβέρνηση, τη Λογοτεχνία, τη Θρησκεία, τον Πόλεμο, τ' Ατομικά Δικαιώματα, την ιδιότητα του Πολίτη και την Επιστήμη. Ό,τι κι αν υπήρξε Ελλάδα, δεν ήταν Τύρος, Σιδώνα, Γκίζα η Περσέπολη, Γερμανία, Βρετανία και Γαλατία. Οι Κεντρικές Αξίες της Κλασικής Ελλάδας είναι μοναδικές, αμετάβλητες και μη Πολυτισμικές, ως εκ τούτου ερμηνεύουν τόσο τη διάρκεια όσο και τον δυναμισμό του ίδιου του Δυτικού Πολιτισμού.
Η Ελλάδα είναι μία Χώρα στα νότια Βαλκάνια που διέφερε ριζικά από τον Γενικό Πολιτισμό που μοιράζονταν οι πλουσιότεροι γείτονες της από την άλλη πλευρά της θάλασσας κι οι Αρχές της εξακολουθούν ν' ασκούν βαθιά επίδραση ακόμη και τώρα. Όταν οι Φαραώ συνέχιζαν να καταναγκάζουν μαζικά τα Εργατικά Χέρια γιά την κατασκευή των δικών τους πολυτελών τάφων, όταν ο Μεγάλος Βασιλιάς της Περσίας έχτιζε Ανάκτορα γιά τον εαυτό του και Ναούς γιά τους Θεούς, όπου δεν μπορούσαν να πατήσουν οι Κοινοί Άνθρωποι, οι Έλληνες κατασκεύαζαν Γυμναστήρια, Θέατρα, Δικαστήρια, Δημόσια Ναυπηγεία, Αγορές και χώρους Συνάθροισης, γιά όλους τους Πολίτες τους. Αυτή είναι μία διαφορετική πραγματικότητα και μπορεί ν' αξιολογηθεί με απόλυτα Κριτήρια. Δεν υπήρξε Πυραμίδα του Περικλή, Μεγάλο Ανάκτορο του Επαμεινώνδα ή μούμια του Αριστείδη. Η Γκίζα κι η Περσέπολη εξακολουθούν να είναι ωραίες και ν' αποτελούν Μνημεία του ευφυούς συνδυασμού Ανθρώπινου κι Υλικού Κεφαλαίου, αποτελούν επίσης μαρτυρίες του πώς και γιατί χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα Εργατικά Χέρια κι οι Θησαυροί και γιά ποιούς. Χονδρικά, την ίδια εποχή που ο Κλεισθένης κι οι Διάδοχοί του οργάνωναν ξανά την Αθήνα σ' Έννομη Δημοκρατία οικοδομημένη σ' Εκκλησίες του Δήμου Συνελεύσεις κι Αξιωματούχους εκλεγόμενους από Πολίτες και Κλήρους, Κληρονομικοί Πρίγκιπες κ' Ιερείς κυβερνούσαν τους Κέλτες, τους Πέρσες (των οποίων ο Μέγας Βασιλεύς μπορούσε να κάνει ότι ήθελε"), τους Σκύθες, τους Εβραίους και τους Αιγυπτίους. Ενώ οι Έλληνες Αγρότες τελειοποιούσαν ένα Σύστημα Μαζικής Μάχης στις Τάξεις των Οπλιτών γιά να σώσουν τη γη και τη συναινετική Πόλη τους, οι Καρχηδόνιοι εξακολουθούσαν να προτιμούν Μισθοφόρους, ενώ μία Τάξη Επαγγελματιών Στρατιωτικών κυριαρχούσε από καιρό στην Περσία και στην Αίγυπτο. Ο Μιλτιάδης, εκλεγμένος από τον Αθηναϊκό Λαό γιά να τον διοικήσει στον Μαραθώνα, εξαιτίας της αποδεδειγμένης ικανότητας του στην Ηγεσία, νίκησε έναν Περσικό Στρατό που είχε Επικεφαλής τους γιούς, τους γαμπρούς και τους ανεψιούς του Δαρείου -ως επί το πλείστον ανίκανους και φοβισμένους Εμπίστους του Μεγάλου Βασιλιά, διορισμένους σε Διοικητικές Θέσεις.
Ο θάνατος της Κλασικής Μάθησης είναι κι αληθινός και μετρήσιμος. Ελάχιστοι αυτή τη στιγμή στην Αμερική γνωρίζουν κάποια πράγματα σχετικά με την καταγωγή της Δύσης από την Αρχαία Ελλάδα. Οι Πολίτες μας απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τις Φιλοσοφική κι Ηθική Θεώρηση που είναι τόσο απαραίτητη αν θέλουμε να καταλάβουμε και να χειριστούμε τον ελεύθερο χρόνο, την Ευμάρεια και την Ελευθερία στη Δύση. Οι Απόλυτες Αξίες, η Ηθική Αιδώς κι η Ελληνική τραγική προσέγγιση στην Ανθρώπινη Ύπαρξη είτε απορρίπτονται ως Αντιδραστικές είτε θεωρούνται ως Ιδιοκτησία της Θρησκευτικής Ηθικής. Οι κατάλληλοι Διαχειριστές αυτής της Ελληνικής Κληρονομιάς -Κλασικιστές και Κλασική Παιδεία- έχουν σχεδόν χαθεί.
Η τωρινή γενιά των Κλασικιστών βοήθησε στην καταστροφή της Κλασικής Παιδείας. Η υποκρισία τους εκφράζεται με τη διαφορά του τρόπου ζωής τους από αυτόν που κηρύσσουν, την ασάφεια στη γλώσσα και στην έκφρασή τους, τη νέα Θρησκεία τους του Μεταμοντερνισμού, τη Θεωρία της Κοινωνικής Δομής και της Σχετικότητας. Η νέα Γενιά Κλασικιστών, αντιμέτωπη με τη διεύρυνση του Δυτικού Πολιτισμού πέρα από τα σύνορα της Δύσης, αντιμετώπισε και την πρόκληση να εξηγήσει τη σπουδαιότητα της Ελληνικής Σκέψης και των Αξιών στην κρίσιμη εποχή της Ηλεκτρονικής Σκέψης και Ψυχαγωγίας. Αλλ' απέτυχε παταγωδώς, σε τέτοιο βαθμό, ώστε τώρα πιά οι Έλληνες δεν παίζουν σχεδόν κανένα ρόλο στις συζητήσεις σχετικά με το πώς θα εξελιχθεί η Δύση στη χιλιετία. Η παράλειψη Καθήκοντος των Ακαδημαϊκών Διδασκάλων δεν ήταν μόνο η συνηθισμένη τους οκνηρία, αυταρέσκεια κι υπεροψία, αλλά και μία σκόπιμη επιθυμία να νοθεύσουν, ακόμη και να καταστρέψουν, τους Έλληνες, να διαβεβαιώσουν το Κοινό ότι ως Κλασικιστές γνωρίζουν καλύτερα πόσο Σεξιστές, Ρατσιστές κι Εκμεταλλευτές ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες. Αυτό υπήρξε το ψέμα που έφερε βραχυπρόθεσμα οφέλη στην καριέρα τους, που κατά την πορεία βοήθησε στην καταστροφή ενός ευγενούς Επαγγέλματος. Η τελευταία Γενιά Κλασικιστών επιθυμεί να επιβιώσει και να είναι αρεστή -στους Συναδέλφους Ακαδημαϊκούς Διδασκάλους- εγγυώμενη στους Ανθέλληνες Συναδέλφους της ότι οι Κλασικιστές που θ' ακολουθήσουν θα είναι ελάχιστοι. Πάνω στη απελπισία τους και πασχίζοντας ν' αναζωπυρώσουν τις τελευταίες έστω σπίθες του Στρατοπέδου των Κλασικών Σπουδών, συντάσσονται με την τελευταία μόδα. Η νέα Θεωρία αναθεωρεί αποπροσανατολιστικά επανεπινοημένα Προγράμματα, λέγοντας πως ο Τομέας είναι ώριμος πλέον γιά θεωρητική και γιά πρακτική Αναδόμηση.
Η Ελλάδα είναι μία Χώρα στα νότια Βαλκάνια που διέφερε ριζικά από τον Γενικό Πολιτισμό που μοιράζονταν οι πλουσιότεροι γείτονες της από την άλλη πλευρά της θάλασσας κι οι Αρχές της εξακολουθούν ν' ασκούν βαθιά επίδραση ακόμη και τώρα. Όταν οι Φαραώ συνέχιζαν να καταναγκάζουν μαζικά τα Εργατικά Χέρια γιά την κατασκευή των δικών τους πολυτελών τάφων, όταν ο Μεγάλος Βασιλιάς της Περσίας έχτιζε Ανάκτορα γιά τον εαυτό του και Ναούς γιά τους Θεούς, όπου δεν μπορούσαν να πατήσουν οι Κοινοί Άνθρωποι, οι Έλληνες κατασκεύαζαν Γυμναστήρια, Θέατρα, Δικαστήρια, Δημόσια Ναυπηγεία, Αγορές και χώρους Συνάθροισης, γιά όλους τους Πολίτες τους. Αυτή είναι μία διαφορετική πραγματικότητα και μπορεί ν' αξιολογηθεί με απόλυτα Κριτήρια. Δεν υπήρξε Πυραμίδα του Περικλή, Μεγάλο Ανάκτορο του Επαμεινώνδα ή μούμια του Αριστείδη. Η Γκίζα κι η Περσέπολη εξακολουθούν να είναι ωραίες και ν' αποτελούν Μνημεία του ευφυούς συνδυασμού Ανθρώπινου κι Υλικού Κεφαλαίου, αποτελούν επίσης μαρτυρίες του πώς και γιατί χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα Εργατικά Χέρια κι οι Θησαυροί και γιά ποιούς. Χονδρικά, την ίδια εποχή που ο Κλεισθένης κι οι Διάδοχοί του οργάνωναν ξανά την Αθήνα σ' Έννομη Δημοκρατία οικοδομημένη σ' Εκκλησίες του Δήμου Συνελεύσεις κι Αξιωματούχους εκλεγόμενους από Πολίτες και Κλήρους, Κληρονομικοί Πρίγκιπες κ' Ιερείς κυβερνούσαν τους Κέλτες, τους Πέρσες (των οποίων ο Μέγας Βασιλεύς μπορούσε να κάνει ότι ήθελε"), τους Σκύθες, τους Εβραίους και τους Αιγυπτίους. Ενώ οι Έλληνες Αγρότες τελειοποιούσαν ένα Σύστημα Μαζικής Μάχης στις Τάξεις των Οπλιτών γιά να σώσουν τη γη και τη συναινετική Πόλη τους, οι Καρχηδόνιοι εξακολουθούσαν να προτιμούν Μισθοφόρους, ενώ μία Τάξη Επαγγελματιών Στρατιωτικών κυριαρχούσε από καιρό στην Περσία και στην Αίγυπτο. Ο Μιλτιάδης, εκλεγμένος από τον Αθηναϊκό Λαό γιά να τον διοικήσει στον Μαραθώνα, εξαιτίας της αποδεδειγμένης ικανότητας του στην Ηγεσία, νίκησε έναν Περσικό Στρατό που είχε Επικεφαλής τους γιούς, τους γαμπρούς και τους ανεψιούς του Δαρείου -ως επί το πλείστον ανίκανους και φοβισμένους Εμπίστους του Μεγάλου Βασιλιά, διορισμένους σε Διοικητικές Θέσεις.
Ο θάνατος της Κλασικής Μάθησης είναι κι αληθινός και μετρήσιμος. Ελάχιστοι αυτή τη στιγμή στην Αμερική γνωρίζουν κάποια πράγματα σχετικά με την καταγωγή της Δύσης από την Αρχαία Ελλάδα. Οι Πολίτες μας απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τις Φιλοσοφική κι Ηθική Θεώρηση που είναι τόσο απαραίτητη αν θέλουμε να καταλάβουμε και να χειριστούμε τον ελεύθερο χρόνο, την Ευμάρεια και την Ελευθερία στη Δύση. Οι Απόλυτες Αξίες, η Ηθική Αιδώς κι η Ελληνική τραγική προσέγγιση στην Ανθρώπινη Ύπαρξη είτε απορρίπτονται ως Αντιδραστικές είτε θεωρούνται ως Ιδιοκτησία της Θρησκευτικής Ηθικής. Οι κατάλληλοι Διαχειριστές αυτής της Ελληνικής Κληρονομιάς -Κλασικιστές και Κλασική Παιδεία- έχουν σχεδόν χαθεί.
Η τωρινή γενιά των Κλασικιστών βοήθησε στην καταστροφή της Κλασικής Παιδείας. Η υποκρισία τους εκφράζεται με τη διαφορά του τρόπου ζωής τους από αυτόν που κηρύσσουν, την ασάφεια στη γλώσσα και στην έκφρασή τους, τη νέα Θρησκεία τους του Μεταμοντερνισμού, τη Θεωρία της Κοινωνικής Δομής και της Σχετικότητας. Η νέα Γενιά Κλασικιστών, αντιμέτωπη με τη διεύρυνση του Δυτικού Πολιτισμού πέρα από τα σύνορα της Δύσης, αντιμετώπισε και την πρόκληση να εξηγήσει τη σπουδαιότητα της Ελληνικής Σκέψης και των Αξιών στην κρίσιμη εποχή της Ηλεκτρονικής Σκέψης και Ψυχαγωγίας. Αλλ' απέτυχε παταγωδώς, σε τέτοιο βαθμό, ώστε τώρα πιά οι Έλληνες δεν παίζουν σχεδόν κανένα ρόλο στις συζητήσεις σχετικά με το πώς θα εξελιχθεί η Δύση στη χιλιετία. Η παράλειψη Καθήκοντος των Ακαδημαϊκών Διδασκάλων δεν ήταν μόνο η συνηθισμένη τους οκνηρία, αυταρέσκεια κι υπεροψία, αλλά και μία σκόπιμη επιθυμία να νοθεύσουν, ακόμη και να καταστρέψουν, τους Έλληνες, να διαβεβαιώσουν το Κοινό ότι ως Κλασικιστές γνωρίζουν καλύτερα πόσο Σεξιστές, Ρατσιστές κι Εκμεταλλευτές ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες. Αυτό υπήρξε το ψέμα που έφερε βραχυπρόθεσμα οφέλη στην καριέρα τους, που κατά την πορεία βοήθησε στην καταστροφή ενός ευγενούς Επαγγέλματος. Η τελευταία Γενιά Κλασικιστών επιθυμεί να επιβιώσει και να είναι αρεστή -στους Συναδέλφους Ακαδημαϊκούς Διδασκάλους- εγγυώμενη στους Ανθέλληνες Συναδέλφους της ότι οι Κλασικιστές που θ' ακολουθήσουν θα είναι ελάχιστοι. Πάνω στη απελπισία τους και πασχίζοντας ν' αναζωπυρώσουν τις τελευταίες έστω σπίθες του Στρατοπέδου των Κλασικών Σπουδών, συντάσσονται με την τελευταία μόδα. Η νέα Θεωρία αναθεωρεί αποπροσανατολιστικά επανεπινοημένα Προγράμματα, λέγοντας πως ο Τομέας είναι ώριμος πλέον γιά θεωρητική και γιά πρακτική Αναδόμηση.
